Nerde "ben hak üzereyim , o yüzden yalnızım " diyen biriyle karşılaşırsanız , dikkat edin bu söyleminin ardında ne kadar geçimsizlik, asosyallik, insani iletişimi becerememe ve dahi sorun çözememe -kısaca topluma karışamama- yatıyor... Elbette hak üzere olmak bizi yalnızlaştırabilir çürük bir toplumda , ama kusurlarımıza da İslami kılıf buluyor muyuz bir nefsimize dönüp bakalım. Bir soralım nefsimize, hiç mi iyi insan yok bu yeryüzünde? Etrafındaki herkes mi sıkıntılı? Bir tek sen misin doğru olan? Çuvaldız sen müminsin diye hep karşıya mı batacak? Bu mudur İslam bu mudur iman? Yaptığının ne kadarı tevhid ne kadarı asosyallik psikopatlık ne kadarı kibir ve hor görme... Çünkü şeytan bir mümine heryerden yaklaşır diyor İslam , sağdan da soldan da yukardan da aşağıdan da.... Bir de bakmışsın ki kendini bir yerden sonra cennetlik ve hemen hemen herkesi cehennemlik görmeye başlamışsın.
Bu yüzden insanların söylemlerine aldanmayın kardeşlerim. İlk başlarda hayranlıkla izlediğiniz insanları biraz yakından tanıyınca içlerinde büyüttükleri dünyada yapayalnız mutsuz ama sürekli başkalarının suçlu ve aşağılık olduğu, ve zaten dünya hayatının tırnak içinde mümine zından olduğu , bu yüzden de etrafındakilerin de bu zındanın zebanileri olduğunu vehmedip yaşadıklarına şahit olursunuz.
Rabbim bizleri nefsini sürekli kınayıp duran, cemaatin toplumun içinde olup da onların ezalarına Allah rızası için tahammül eden, herşeye rağmen dimdik imanıyla sarsılmaz olan, ruhban değil sosyal , kibirli değil tevazu hoşgörülü müminlerden eylesin. Amin