Bazen bir sevgili için her şey bırakılır yüzbaşım. İnsan bir öfke ânında arkadaşını, bir buhran dakikasında kendisini öldürebildiği gibi, aşk denen hastalığın şiddetlendiği bir sırada da istikbalini, hâlini, mazisini, her şeyini feda edebilir.
Hakikaten şu insanlar pek müz’iç mahluklardı. Kendi akıllarının üstünlüğüne inanarak başkasına öğüt vermekten vazgeçmiyorlar, fakat kendi gülünçlüklerini , zavallılıklarını da bir türlü idrak edemiyorlardı.
Bildiğim ise,tek şey:Bedenler,beyinler ve sevdalar,bu toprağa gübre olabilir...
Ve her yıl çiçekler yeniden büyür!
