“Bunların hepsi Allah’ın pervaneleriydi; yol bilmeyen yanık pervaneler… Ve insanda kılavuzsuz, Allah’ı aramanın, bulur gibi olup bulmamanın veya büsbütün kaybetmenin, belki en ileri, fakat ümitsiz cehdini temsil ediyorlardı.”
“Bu hayat süresince bende, derin bir bunalma, ruh sıkışması, kendinden kaçma, kendini unutmaya çalışma hali… Belki de bu halden kurtulmak içindir ki, kendimi o cehennem çarkına büsbütün kaptırmış bulunuyorum.Ve çabaladıkça batıyorum.”