Yarınlar ne kadar karanlıksa, yarından ötesi o kadar aydınlıktı.
“bütün pencerelerde bekleyen benim,
ve
o çalmayan bütün telefonlarda,
aylardır konuşan da kabul.
bir kez yolda karşılaşalım,
onunla da avunacağım.
adımı sesince duymaktan vazgeçtim,
sesini duysam, susacağım.
yel esiyor ama
değirmen dönmüyor.
kuraklık bu,
adın ekmeğe dönüşmüyor”
Hep kendini çektin naza.
Yok bahara yahut yaza,
Bıktım gayrı yaza yaza,
Gelsen de bir, gelmesen de.
Ömrünün sonuna kadar dövünsen bu hayatın cefası tükenmez..
