Uyandığımda büyük bir neşeyle güzel güneşe bakarken "Onu göreceğim! " diye bağırıyorum sabahları, "Onu göreceğim! " Ve o an bütün gün yapmak istediğim başka bir şey gelmiyor aklıma. Her şey, her şey bu ümitle iç içe geçiyor.
“Bak bu yara annemden, işte bu babamdan, buradaki ilkokul öğretmenimden, haaa şu en derin olan mı onu ben açtım bilmeden. En çok da o acıtıyor canımı, en çok o kanıyor." Nilgün Marmara