IR3
@Ireemm3
Suçla beni,
Umrumda değil ki!
Stefan zweig'in diğer okuduğum kitaplarına göre biraz farklı gibiydi konusu ama kötü mu hayır bu kitabı da diğer kitaplari gibiydi, sadece biraz daha ağır bi anlatım dili ve çökmüş bi psikolojisi olan birini anlatıyordu bence.
Konu:
Hep monoton geçen bir hayatı olan adamın bir gece olan olayla artık monotonluksuzluktan çıkmasını anlatıyor.
Alıntı:
- "İçimdeki suçlu onların içindeki suçluyu anlıyordu; onlar bana korkuyla eziyet etmek istiyorlardı, ama ben onlara uysalliğımla eziyet ediyordum."
- "Arkadaşlarıma hiçbir şey anlatmadım, içimin ne kadar öldüğünü hic bilmediler, şimdi ise nasıl canlandığımı bilemeyecekler."
- "Bir defa kendini bulan insanın, bu dünyada kaybedecek bir şeyi yoktur artık. Ve bir defa kendi içindeki insanı anlamış insan, bütün insanları anlar."
3 olarak yazdığım alıntı çok hoşuma gitti buraya da eklemek istedim.
"Bir defa kendini bulan insanın, bu dünyada kaybedecek bir şeyi yoktur artık. Ve bir defa kendi içindeki insanı anlamış insan, bütün insanları anlar."
"Yanlızca kaderlerini bir gizem olarak yaşayabilenlerin, gerçek anlamda yaşadıklarına inanıyorum."
"İnsanları sevindirmek ne kadar kolaydı. Neden hic dilenci yoktu? Koca gün sıcağın altında satamadığı balonlarla evine dönen ak saçlı, suratsız topal bir baloncudan balon almak isteyen çocuklar neredeydi? "