Faruk ÜNAL
@JoBack
Mühendis
Yüksek Lisans
Eindhoven
60 okur puanı
Eylül 2020 tarihinde katıldı
Her oluş, toplumsal birikimlerin ürünüdür. Bizim toplumsal birikimlerimizse bu gerici geleneklerin yığınıdır. Terse yönelmiş bu gerici birikimlerle bu toplum, bugünkünden daha başka nasıl olabilirdi?
Türkiye, ulusal kurtuluş silkinişinden bir süre sonra geriliğe gidiyor, gericiliğe kayıyorsa, bunun nedeni gericilik geleneğinin köklü ve zengin birikimi oluşundandır.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Yıllar sonra pekçok kere evimi basıp arama yapan sivil polisler, evimden alp götürdükleri ve bir daha da geri vermedikleri kitaplarım, notlarm, dosyalarm, yazılarım arasında Galip Amcamın bende kalmış, sakladığım defterlerini de aldılar. Hiç olmazsa saklasalardı, ne gezer... Bu polislerin evimden alp götürdükleri, geri vermedikleri birçok kitaplarımı sonradan Sahaflar çarşısında satılırken görmüşümdür, o kitapların sayfalarında elyazımla notlarım, çıkmalarm, çizgilerim vardır. Kendi kitaplarmı eski kitapçlardan kaç kere satn almışımdır.
İsli mürekkebe batırdığımız kamış kalemi kâğıt üzerinde cızırdatarak, yazıya şu dua ile başlardık: "Rabbiyessir velâ tuassir, Rabbi temmim, bilhayr!"
Türkçesi "Yaradan! İşimi kolaylaştır, güçleştirme! Sen işimi hayırlı bitirt!" demek... Biz Türkçesini ve anlamını bilmeden, her yazıya başlayışta, ezberlediğimiz bu Arapça duayı okurduk.
Birgün, tahta sıra önünde, sallana sallana "Elem neşrah leke"yi okuyordum. (Sonradan öğrendim: İnşirah Süresi'ymiş)
Biz o küçücük çocuklar, anlamını kavramadığımız, ne demek olduğunu bilmediğimiz o sözleri ne diye, nasıl, niçin ezberledik? Kafamızı nelerle doldurdular!...
Babam bigün eve elma getirmiş. Bana,
- Dön arkanı! dedi.
Yüzümü duvara çevirdim. Önüme bir elma düştü, bir daha...
Babam,
- Bak... Bu elmaları sana Allah gönderdi, dua et! dedi.
Elma gönderen Allah, kardeşimi iyi etmedi, öldü kardeşim.
Evin taşlığından babamın kucağında küçücük bir tabut çıkarken, ben bunu bir oyun sanıp, Zehranım Teyzenin oda kapısı eşiğinde durmuş gülüyordum. Bu bir oyun olacaktı; kardeşimi bu küçük tahta kutu içinde mezarlığa bırakacaklar, orda iyi olup, koşa koşa dönüp gelecekti eve...
