"Ne kadar çok şey toplarsak toplayalım, içimizde
hissettiğimiz eksikliği hiçbir şey ama hiçbir şey telâfi edemez.
Biz hepimiz insan olarak, o boşluklara, çukurlara sahibiz ve
hepsinin de dolmaya ihtiyacı var. Bazılarımızın çukurlarını
çocukluğumuzda duygusal ihtiyaçlarımıza önem vermeyen
anne-babalarımız yaratmış, bazılarının çukurlarına da, gerçek
değerimizi göremeyen sevgisiz okul arkadaşlarımız yol
açmış. Kiminin çukurları da, ne yaparsak yapalım hiçbir
zaman yeterince iyi olamayacağımızı bize öğreten
öğretmenler tarafından açılmış. Büyüyüp yetişkin olurken
çukurlarımızı doldurmak, kendimizi tamamlamak için hiç
farkında olmadan başka insanları ve nesneleri arıyoruz.
Çukurlar dolmayınca, bu sefer ikinci çareyi arıyoruz. Sonu gelmez bir kovalamaca. Üstelik de içimizi boşaltıyor, iç
huzurumuzu bozuyor."