21.12.1993, Salı
Rüzgar esiyor. Kalbim buz gibi. Sığınaktan dışarı çıktık. Her şey öyle perişan halde ki... Yönümü kaybettim. Sanki kendi evimde oturmuyormuş gibiyim. Elektrik yok, mum yok. Üç gündür haberleri dinleyemiyorum. Yaptığım her şeye huzursuzluk eşlik ediyor. Dokunsalar ağlayacak gibiyim. Yine de onu ve adalet gibi erdemlere sıkıca tutunuyorum. Her şey bana çok acı veriyor. Kendime kim olduğumu soruyorum. İnsan ne tür bir yaratık?
Annenin Günlüğünden