"Aç hele" Sesini ilk kez duydum.yanik hafif genizden gelen çölü andıran bir sesi vardı. Su gibi yumuşaktı bu ses fakat aynı zamanda dağlar kadar güçlüydü.
O benim annemdi ve beni asla terk etmeyecekti.bunu dünyanın en doğal şeyiymiş gibi kabullendim,hatta ondan bunu bekledim. Nasıl ki güneşe beni isittigi için teşekkür etmiyorsam, anneme de bunun için teşekkür etmek aklıma bile gelmedi.
Güneş batar ve biz uyuruz. Güneş doğunca da uyanırız. Yepyeni duygularla adeta körleşmişçesine kalkarız. Yeni bir başlangıç yaptığımız yanılgısına sımsıkı sarılmışızdır. Sonra asla pes etmeyen gerçeklik bütün gücüyle üstümüze çöker.