Kübra
@Kbrhrdm
Aptalca duygulanmaktan korktuğum için çevremi akılla doldurmuşum.
Bakmayın zahirdeki vakaya insan çok kere şakaya getirip neler söyler neler.
"Öyleyse, ben de hayatımın sonuna kadar aynı yerde kımıldamadan oturacağım" dedi."Herkes istediği kadar koşsun. Beni anlayacak insan, oturduğum yerde de beni bulur."
Sonra, sözlerde bir gevşeme, bir isteksizlik görüldü. Birlikte olmanın getirdiği heyecan eskidi. Söylenen sözler düşünüldükçe beğenilmemeye başladı. Bu nedenle yeni sözler için cesaret tükendi.
Kafam hiç durmadan çalışıyor. Önemli, önemsiz: ben sıraya koymaya fırsat bulamadan büyük bir hızla geçiyorlar. Geriye yalnız yorgunluk kalıyor.