Dilek Demir
@Kitapetkisi
Kendine Ait Bir OdaEdebiyat
''Eserlerini bütünüyle ifade edebilmiş bir insan varsa o da Shakespeare'dir. Göz kamaştırıcı derecede parlak, engelsiz bir zihin varsa, diye düşündüm kitaplığa dönerken, o da Shakespeare'in zihnidir.
Kendine Ait Bir OdaEdebiyat
'' Hatta, diye düşündüm evimin kapısına vardığımda, yüz yıl sonraya kadınlar korunmuş cinsiyet olmaktan çıkacaklardır. Bir zamanlar kabul edilmedikleri tüm etkinliklerde, tüm uğraşlarda yer alacaklardır. Bakıcı, kömür taşıyacaktır. Dükkânda çalışan kadın makine kullanacaktır. Kadınların korunan cinsiyet olduğu zamanlarda gözlenen gerçeklere dayanan bütün varsayımlar yok olacaktır; örneğin, (bir bölük asker caddede yürüyordu şimdi) kadınların, rahiplerin ve bahçıvanların diğer insanlardan daha uzun yaşadığı varsayımı. Onları korumayı bırakın. Bırakın asker olsunlar, denizci olsunlar, makinist olsunlar, tersanede çalışsınlar. Erkeklere kıyasla o kadar genç, o kadar çabuk ölecekler ki işte o zaman insanlar önceden, ''Bugün bir uçak gördüm,'' dedikleri gibi ''Bugün bir kadın gördüm,'' diyecekler. Kadınlık korunan bir meşgale olmaktan çıkınca her şey olabilir, diye düşündüm kapıyı açarken. ''Ancak tüm bunların yazımının konusuna, Kadınlar ve Kurmaca'ya, katkısı ne?'' diye sordum içeri girerken.
Kendine Ait Bir OdaEdebiyat
''Belki de bir yanılsamanın ürünü olan bizler için, hayat her şeyden çok özgüven gerektiriyordu. Özgüvenimiz olmadan beşikteki bebeklerden farksızdık.''
Kendine Ait Bir OdaEdebiyat
''Kütüphanenin kapalı kapılarını; dışarıda kalmanın ne kadar tatsız bir duygu olduğunu; içeride kalmanın, belki de, daha tatsız olduğunu düşündüm. Bir cinsiyetin emniyetine ve refahına karşı diğer cinsiyetin yoksulluğunu ve güvensizliğini; geleneklerin ve geleneksizliğin bir yazarın zihni üzerindeki etkisini düşündüm.