Şimdi ey bezirgan, suçu suçluya ödetmeli masuma değil. Bu yüzden ben bir isimden ibaret kalsam bile, ölsem bile, kalsam bile, bir isim bile kalmasa benden geriye. Sen o ismi unutma. Unutmak affetmektendir. Aşkın olduğu yerde açılmaz affın kapıları. Oysa kalbim tanık sen beni affettin. Ama sen yine de affetme beni ne olursun. Ne olur bana karşı da bir kırgınlığın olsun.
Onun eli bütün yorgunluklarını giderebilir, kabuslarla bölünen uykularına bir sükunet dokundurabilir, elinin üzerindeki yara izini silebilir zannetmişti. Nicedir ilkyazı unutmuş Şerafettin Albay'a, kaderin hangi bilinmez cilvesiyle, bahar gibi gelmişti Güzide. Roman okumazdı Şerafettin Albay gerçi ama bir film sahnesi açılmıştı sanki önünde.