-Marie baban var mı? diye sordum.
-Evet bayım,dedi.
-Peki nerede?
Şaşkın gözlerini bana doğru kaldırdı:
-Ah! Demek bilmiyorsunuz? Öldü.
Ardından bağırdı,az kalsın yere düşecekti.
-Öldü! diyordun Marie,ölmenin ne olduğunu biliyor musun?
-Evet bayım. O hem yerin altında,hem de gökte.
Kalbim öldü, bomboş bu dünya.
Hiçbir şey vermiyor artık arzulara.
Yanına al çocuğunu ne olur kutsal varlık,
Tattım yeterince yeryüzünü mutluluğunu ben,
Yaşadım, sevdim!"
Boş yere akıp gidiyor gözyaşları,
Diriltmez ölenleri bu acı yakınışlar;
Ama söyle, ne teselli eder, ne iyileştirir gönlü
Tatlı bir sevginin kaybolmuş sevinci ardından.
Ben, göksel varlık, yoksun komayacağım seni ondan.
Bırak boş yere aksın bu gözyaşları;
Diriltmesin ölenleri bu acı yakınışlar!
En tatlı mutluluk yas çeken gönül için,
Sevginin acısıyla yakınıştır,
Tatlı bir sevginin kaybolmuş sevinci ardından.