⎯ Letavitsa.
@Letavittsa
Benim ruhumu canlı tutan Tanrıyı;
En yüce şekilde yarattım ruhumda,
Benim evrenimde,
Yalan ve nefret yerine sevgi ve hüzün vardı.
Susmayan zihnimin içinde yalnızca sen vardın.
Şu anda okuduğu kitap
Reklam
Madem ki ölümün önüne geçilemez, ne zaman gelirse gelsin. Sokrates’e; “Otuz zalimler seni ölüme mahkum ettiler,” denildiği zaman: “Tabiat da onları!” demiş.
Bütün dertlerin bittiği yere gideceğiz diye dertlenmek ne budalalık!
Nasıl doğuşumuz bizim için her şeyin doğuşu olduysa, ölümümüz de her şeyin ölümü olacaktır. Öyle ise, yüz sene daha yaşamayacağız diye ağlamak, yüz sene evvel yaşamadığımıza ağlamak kadar deliliktir. Ölüm başka bir hayatın kaynağıdır. Bu hayata gelirken de ağladık, eziyet çektik, bu hayata da eski şeklimizden soyunarak girdik.
Onda sevdiğim şeyi asla görmezsiniz diyordu,
Asla hissedemezsiniz, herkesin görebileceği şeyi görmem, aşk bundan özeldir, bundan kutsaldır, herkesin onu suçladığı biçimde anlamam, herkesin gördüğü şekilde görmem, rengini verendir ruhu ruhuma, bundan bağlıyımdır etten kemikten.
Ruha adanmadan ruhu göremezsin, bedeni beğenip, ihtiyaçtan, düzenden sevgi yerine koyanlar, satanlar ruhunu..
Ben onlardan değilim, ben onu görmeden ruhunu sevdim. Tanrı gösterirdi ruhunu ruhuma. Karşılıksız sadâkatim, bağım buna işte, aşk’a..
Aşk ruhtur; sonsuz bağlılık, karşılıksız sevgidir, doyumsuz huzurdur öpücükleri gibi. Tanrı gibi tektir. Muhteşem ahlakı doğurur, keskin zekâyı, sınırsız sanatı, bundan hitap eder ruhu nahif olanlara. Ne aranır, ne bulunur; Tanrı’ya ithafen sevilir, ruhu yüceliğe kavuşturmak için. Hakikate doğmak için. Bütün sebeplerin yanında acısıdır tatlısı da, çektiğin acıdır seni oralara ulaştıran, sevgin değil. Ne denli acı çekiyorsan, o kadar derinsin, o kadar anlarsın her şeyi.
-Letavitsa.
Herkes nedense bir budala olduğumu düşünüyor. Evet, bir zamanlar çok hastaydım, bir budaladan farksızdım. Peki ama, şimdi, herkesin beni budala olarak gördüğünün farkındaysam nasıl bir budala olabilirim?
Bir yere girerken hep şöyle düşünüyorum: “İçeride bir budala olduğumu sanacaklar, ama akıllıyım ben, bunu anlayamayacaklar…”
Sık sık böyle düşündüğüm oluyor.
Deli olduğu için yatırılmıştı oraya. Bence deli falan değildi, yalnızca büyük acılar çekiyordu, o kadar, bütün hastalığı buydu işte.
Reklam