M. F. A.
@MFahriA
Başıboş bir kamaya saplanmışım gibi
(Cahit Zarifoğlu)
30 okur puanı
Nisan 2023 tarihinde katıldı
Ve bitti.
Keşke hiç bitmeseydi.
Aslında bitmedi.
Artık ne zaman okul kütüphanemizin en dip köşesine, bir raf boyu kitabı dizili Rasim Özdenören'in tarafına bakacak olsam aklıma, elli yıl sonra camiinin avlusunda namaz kılan nasranîlere seslenen Gül Yetiştiren Adam gelecek.
Gerçekten, dışımızı değiştirdikçe içimizin de istemsiz değişeceğini hatırlatacak bana.
Bu sene okuduğun kitaplar arasından birini seç ve seni onla bir boşlukta kapatalım deseler, bu olurdu o kitap muhtemelen. Çünkü bana içimdeki boşlukların sebebini hatırlattı, doldurdu beni.
Yazarın okuduğum ilk kitabı. Ama okuduktan sonra diyorum ki inşallah son olmayacak. Yaptığı mükemmel betimlemeler, müthiş eleştiri ve gönderme biçimi, şiirsel dille yazılmış cümlelerle beni kendine hayran bıraktı Rasim Özdenören.
İki temel şahsı var kitabın aslında. Ve bu iki şahsın birbirinden bağımsız öyküleri tek bir gazete haberiyle birleşiyor. Sitare ve Gül Yetiştiren Adam. Ancak ikisinin de birbirinden haberi olmuyor. İki tip de aslında bir düşünceye aşırı yoğunlaşmanın verdiği sonuçları gösteriyor sanki bize.
Ayrıca kitapta öyle güzel öğütler, alıntılar var ki hepsini 1K'a eklesem kitabın tamamını yayımlamaktan sansürlenir, telif falan yerdim herhalde:)
Bir kitabın etkisinde kalınca, nasıl da o kitabı herkese okutmak isteği geliyor insanın içinden. Tavsiye edilir. Keyifli okumalar...
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kabul ediyorum, ince bir çocuk kitabı için çok uzun bir süre oldu ama sonunda bitirebildim
Behiç Ak ile ortaokulumun ilk yıllarında ablam vesilesiyle 
Postayla Gelen Deniz Kabuğu kitabıyla tanışmıştım. Bayılmıştım. Bu kitabıyla bir kere daha bayıldım, sanki o zamanlar okumuşum gibi.
Çocuk kitaplarının kesinlikle büyükler tarafından da okunması taraftarıyım. Mesela bu kitabın, çünkü ben bu kitabın içerisindeki olayların ve göndermelerin hiçbir büyük romanında karşıma çıkmayacağını, çıkamayacağını düşünüyorum.
Kitapta bayıldığım çok yer oldu, mesela çamaşır makinesinin yetmiş yaş doğum günü partisi, Ali Hoşgörüç'ün dedesi olan karakteri, ömür törpüleme mühendisleri, Ümitsu karakteri ve daha neler neler... Yaklaşık yüz sayfa olmasına rağmen iki cilde zor sığdırılacak yoğunlukta bir kitap olmuş bence.
Bu arada her ne kadar şimdi bahsedeceğim kitabı çok sevmesem de, Ali'nin Ümitsu ile karşılaştığı bölümde aklıma 
Oğullar ve Rencide Ruhlar kitabının "Böyle Uyurdu Zerdüşt" bölümü geldi. (Bu kitabın da beğendiğim tek bölümü burasıydı zaten. Önermiyorum)
Sosyal medyanın zararlarını, çocuklara, küçüklerimize bu kitaptan daha iyi hissettirerek anlatamayız galiba...
Sonuna bayıldım, Sedat Bey'in başına gelenlere(oh olsun diyorum, başka bir şey demiyorum:) )
Dünyaya biraz da çocuk gözüyle bakmak isteyenlere, kuşkusuz önerimdir vesselam.
Bu kitabı okumama kıymetli etkinliğiyle vesile olan 
okuyankoalaa ya da çok teşekkür ederim.
Behiç Ak ile ortaokulumun ilk yıllarında ablam vesilesiyle Postayla Gelen Deniz Kabuğu kitabıyla tanışmıştım. Bayılmıştım. Bu kitabıyla bir kere daha bayıldım, sanki o zamanlar okumuşum gibi.
Çocuk kitaplarının kesinlikle büyükler tarafından da okunması taraftarıyım. Mesela bu kitabın, çünkü ben bu kitabın içerisindeki olayların ve göndermelerin hiçbir büyük romanında karşıma çıkmayacağını, çıkamayacağını düşünüyorum.
Kitapta bayıldığım çok yer oldu, mesela çamaşır makinesinin yetmiş yaş doğum günü partisi, Ali Hoşgörüç'ün dedesi olan karakteri, ömür törpüleme mühendisleri, Ümitsu karakteri ve daha neler neler... Yaklaşık yüz sayfa olmasına rağmen iki cilde zor sığdırılacak yoğunlukta bir kitap olmuş bence.
Bu arada her ne kadar şimdi bahsedeceğim kitabı çok sevmesem de, Ali'nin Ümitsu ile karşılaştığı bölümde aklıma Oğullar ve Rencide Ruhlar kitabının "Böyle Uyurdu Zerdüşt" bölümü geldi. (Bu kitabın da beğendiğim tek bölümü burasıydı zaten. Önermiyorum)
Sosyal medyanın zararlarını, çocuklara, küçüklerimize bu kitaptan daha iyi hissettirerek anlatamayız galiba...
Sonuna bayıldım, Sedat Bey'in başına gelenlere(oh olsun diyorum, başka bir şey demiyorum:) )
Dünyaya biraz da çocuk gözüyle bakmak isteyenlere, kuşkusuz önerimdir vesselam.
Bu kitabı okumama kıymetli etkinliğiyle vesile olan okuyankoalaa ya da çok teşekkür ederim.
Spoiler İçerebilir / Kimseyi Kırmak İstemem
Kimseyi kırmak istemem ama kitap hakkındaki düşüncelerimi de yazmazsam çatlayacağım. O yüzden bu incelemeyi mümkün olduğunca kitaba odaklanarak yazmaya çalışacağım. Beni hoş görmenizi rica ediyorum.
**
" 'Daha insanlık ölmemiş,' diye mırıldandı kendi kendine, 'Vallahi ölmemiş.' " syf.60
Yalnızca bir umut cümlesiydi şu alıntı. Oysa ki bu kitap insanlığın öldüğünün en açık kanıtlarından biri.
Duygulanmamanın elde olmadığı bir roman. Ne olduğunu hiç bilmediğimiz bir şey yüzünden bir kız suskunluk mertebesine erişiyor, ağlıyor, ağlıyor ve gözlerinden sadece taş dökülüyor. Bu duruma şaşan kalan insanlar kızın evine doluşuyor o taşları görmek için. Ve kimse ne olmuş, neden ağlıyor diye sormuyor.
İnsanlar bile bile sürekli gözümüze gözümüze sokuluyor romanda. Bile bile yapılmış bir kusur gibi göründü bana. Toptaş, bu edebi kusurlar hakkında oldukça tecrübeli. Ta çocukluğundan, mahallelerindeki terziden kalma bir tecrübe bu. Harfler ve Notalarda anlatır bu tecrübeyi. Hatta, hiç unutamam, o terzinin şöyle bir sözü vardı: Hesaplanmış kusurda aklın izi, kusursuzluktakinden daha derindir.
Kitaptaki bu kalabalık başımızı döndürürken bir de sürekli bambaşka kişiler çıkıyor karşımıza. Bir mevta dut ağacını mesken ediniyor, siz yaşayanlar, diyor, çok garipsiniz. Ve yaşayanların arasında sadece uyuyor. Bir aksakal çıkıyor sonra karşımıza, ve uyandırmaya çalıştığı vicdanını öldürdüğünü fark edemiyor, üstüne üstüne yürüyor. Bir yandan da geceleri bir klarnet sesi yükseliyor kulaklarımızda, aşık bir klarnet, ağlayan bir klarnet.
Ve, tüm bunların acısını sadece bir baba çekiyor, kızı gibi oluyor sonra o da.
Vicdansızlık denen şeyin hala ortalıkta, burnumuzun dibinde olduğunu gösteriyor bu roman.
Üslup olaraksa enterasan bir kurgusu var. Postmodern edebiyatın niteliklerini
70 Yaşında Doğmak
Ara sıra böyle kitaplar rast gelir, adını, yazarını hiç duymadığım ama okuduktan sonra nasıl duymam dediğim kitaplar...
Benjamin Button isimli 70 yaşında, ama aslında altı saatlik koca bir bebeğin hikayesi bu. Saatler ilerledikçe yaşı da azalan, duyguları, fikirleri değişen bir insanın...
İnsanın zamanla olan uyumsuzluğunu eleştirirken asla anlaşılamamayı da en güzel şekilde hissettiren, bir saate dahi sığdırılabilecek kısa ama derin bir kitap 
Benjamin Button'ın Tuhaf Hikayesi .
Daha çok abartılması, anlatılması, övülmesi ve okunması gerektiği taraftarıyım. Kapak tasarımıyla da insanın dikkatini çeken bir roman. Hatta, bu büyük bir iddia, 
Stefan Zweig ın 
Satranç ını dahi cebinden çıkarır diyebileceğim bir yapıt.
F. Scott Fitzgerald başka kitapları da karşıma çıkarsa, heyecan içinde o fırsatları değerlendireceğim inşallah.
Keyifli okumalar..
Benjamin Button'ın Tuhaf Hikayesi .
Daha çok abartılması, anlatılması, övülmesi ve okunması gerektiği taraftarıyım. Kapak tasarımıyla da insanın dikkatini çeken bir roman. Hatta, bu büyük bir iddia, Stefan Zweig ın Satranç ını dahi cebinden çıkarır diyebileceğim bir yapıt.
F. Scott Fitzgerald başka kitapları da karşıma çıkarsa, heyecan içinde o fırsatları değerlendireceğim inşallah.
Keyifli okumalar..Benjamin Button'ın Tuhaf HikayesiF. Scott Fitzgerald · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 202027,8bin okunma
Araya başka kitapların da girmesi sebebiyle, uzun zamandır bitiremediğim, daha çok alıntı paylaşmam, hiç değilse kafama yazmam gereken bir kitabı bitirmenin üzüntüsünü yaşıyorum.
Prof. Dr. Haluk Dursun hoca, medeniyetinin, coğrafyasının, bilginin ve birikimin gücünün farkında bir insan. Ancak yazdığı her yazıdan sonra anlaşılıyor ki bunların hepsini geç fark ettiği için oldukça üzgün. Merhum hocamız da bu yüzden çareyi bu birikimi gençlere aktararak, onların da tüm bunların farkına varmasını isteyerek hazırlamış bu dosyayı. Dosya diyorum çünkü bu kitap henüz yayımlanma sürecine dahi giremeden kıymetli hocamız vefat etmiş.
Akranlarımı da kendimi de az çok tanıyorsam, ne zaman bize bir büyük bir öğüt vermeye kalksa 'her şeyi de biliyor... ben bunları zaten biliyorum...' tarzı cümleler illaki aklımızdan geçiyor. Aynı durum bu kitabı okumaya başlarken de oluyor. Ama eğer bu sözlere kulak asmayıp karşımızda gerçek bir bilim adamı, gerçek bir alim olduğunu düşünürsek emin olun çok kıymetli mesajlar çıkarıyorsunuz bu kitaptan. Ben mesela istersem 'sahib-i seyf vel kelam' olabileceğimi, kendime bir musahip edinmem gerektiğini, tembelhanenin hikayesini bilmiyordum ve kendimi şimdi bunları bildiğim için on adım daha önde hissediyorum.
Elimizde olsa da bu kitabı bütün gençlere okutsak ve hepsi de bu kitabın mesajlarını ilmek ilmek işlese beynine...
Okuyun, okutun diyorum vesselam...
