Merve☆
@Me_ve
Sadece görünür olmak değil, insanlara dokunmak, onları düşündürmek ve belki de hayatı biraz daha iyi anlamalarına yardımcı olmak istiyorumdur.
Per aspera ad astra...
16 okur puanı
Nisan 2026 tarihinde katıldı
YAŞAMIN DEĞERİPsikoloji
Hayatta çoğu insan yalnızca “vardır.” yaşayanlar ise çok nadir insanlardır. Sabah kalkıyor, bir yerlere yetişiyor, bir şeyleri tamamlamaya çalışıyor ama neden yaşadığını, ne istediğini, neyin peşinden gittiğini çoğu zaman unutuyor. Oysa insanı gerçekten ayakta tutan şey; sadece hareket etmek değil, bir anlam bulabilmektir bir amaç aramaktadır.
Bazen ben de hayatın içinde yönünü kaybetmiş insanlar görüyorum ve bazen bende yolumu kaybediyorum. Herkes aynı gökyüzünde uçuyor ama kimse gerçekten gökyüzüne bakmıyor. Kimse kafasını kaldırıp da hayatın nasıl ilerlediğini görmüyor. Bakmak ile görmek arasında bir fark vardır çoğu insan sadece bakar görüneni görmez . Kimisi başkalarının hayallerini yaşıyor, kimisi sırf yalnız kalmamak için sürüye karışıyor. Fakat insanın içindeki boşluk, kendi yolunu çizmediği sürece asla dolmuyor ve hiçbir zamanda dolmayacak. Hayatta ne yapmak istediğimizi bilmeden yaşıyoruz en acısıda bu değil mi bilinmezliğin içinde kaybolmuş gidiyoruz. Herkes bir yerlere yetişmeye çalışıyor ama kimse gerçekten nereye ait olduğunu bilmiyor.
Belki de bu yüzden içimizde hep tarif edemediğimiz bir eksiklik var. Çünkü insan bazen yolunu değil, kendini kaybediyor.
Ve galiba hayat, tam da o kayboluşun içinde kendimizi arama cesareti gösterebildiğimiz anda anlam kazanıyor. Kendi gökyüzünü bulamayan bir insanın kanatları olsa bile özgür olamayacağını ise çoğu zaman çok geç öğreniyoruz. Dönüp bir bakın dünyaya gökyüzüne ne amaç için yaşıyorum ben deme cesaretini kendinde bul bulki yaşamayı anlamlı hale getir.
Kanatlarınızın Sebebi Ne?
Martı, ilk bakışta yalnızca bir martının hikâyesi gibi görünür. Ama satırların arasında aslında insanın kendini bulma çabası anlatılır. Richard Bach, bu kitapta sürüden farklı olmayı göze alan Jonathan Livingston adlı bir martı üzerinden özgürlüğü, cesareti ve insanın kendi sınırlarını aşma isteğini anlatır.
Hayatta çoğu insan sadece bakıyor görüneni görmüyor ya da görmek istemiyor oysaki hayat ayrıntılarda gizlidir
Jonathan’ın diğer martılardan farkı da buydu. O yalnızca yaşamak istemedi; hissetmek, öğrenmek ve kendini aşmak istedi. Belki bu yüzden dışlandı, yalnız kaldı ama yine de vazgeçmedi. Çünkü bazen insanın en büyük savaşı, kendi ruhunu kaybetmeden yaşayabilmesidir.
Bu kitap bana şunu düşündürüyor: İnsan bazen durup kendine şunu sormalı; “Ben gerçekten neden uçuyorum?” Çünkü cevabını bilmeden yaşanan bir hayat, yönünü kaybetmiş bir martının gökyüzünde savrulmasına benzer.
YalnızlıkPsikoloji
"Aslında hepimiz birbirimizin yabancısıyız "
Bence bu söz, insanın kalbine en sessiz dokunan gerçeklerden biri. Çünkü insan, en çok anlaşılmak için yaklaşır başkalarına… İçini açar, biraz daha görünür olur, biraz daha kendinden ödün verir. Ama tam da o anlarda fark eder; anlattıkları duyulmuş ama hissedilmemiştir. Karşısındaki onu anlamamıştır anlaşılmak bu denli zor gibi görünmesi çok kötü bir histir kim bilir...
Karşısımdaki yakınlaştıkça, içindeki boşluk daha çok büyür sanki. Çünkü beklenti de büyür… “Beni anlar” dediğin yerde anlaşılmamak, uzak kalmaktan daha çok acıtır. İnsan bazen kalabalıkların ortasında değil, en yakınında sandığı insanların yanında yalnız hisseder kendini.
Belki de bu yüzden bazı duygular hep yarım kalır. Söylenir ama ulaşmaz, paylaşılır ama bölünmez. Ve insan, en çok kalbini açtığı yerde sessizleşir… çünkü anlar ki, herkes yanında olabilir ama herkes seninle değildir.