Her defa haberi taze bir müjde
Her defasında geç gafletten vecde.
Ne sen varsın ne ben ne yâr ne kimse
Bütün sevdiklerin elden gittiyse,
O var!
Kalacak kim var ki dost tomarında?
Sana daha yakın şah damarından.
Arama, bir ilaç yok eczanede!
Gayede, sebepte ve bahanede;
O var!
Sevdiğini ebed boyu tutan dinç;
Ölümsüzlük şevki, ilahi sevinç;
Yıkılmaz dayanak, kırılmaz destek;
Tekten de tek, bir tek, tek başına tek;
O var!
Seni saklayacağım inan
Yazdıklarımda, çizdiklerimde,
Şarkılarımda, sözlerimde.
Sen kalacaksın kimse bilmeyecek
Ve kimseler görmiyecek seni,
Yaşayacaksın gözlerimde.
Artık demir almak günü gelmişse zamandan
Meçhule giden bir gemi kalkar bu limandan.
Hiç yolcusu yokmuş gibi sessizce alır yol;
Sallanmaz o kalkışta ne mendil, ne de bir kol.
Rıhtımda kalanlar bu seyahatten elemli,
Günlerce siyah ufka bakar gözleri nemli,
Biçare gönüller! Ne giden son gemidir bu!
Hicranlı hayatın ne de son matemidir bu.
Dünyada sevilmiş ve seven nafile bekler;
Bilmez ki giden sevgililer dönmeyecekler.
Bir çok gidenin her biri memnun ki yerinden,
Bir çok seneler geçti; dönen yok seferinden.