Duygular ilâhi, kelimeler beşeriydi.
Başka türlüsüne benzemiyordu; duyguları, zavallı kelimelerle izah etmeye çalışanların çaresizliği. Zira; beş harfli sevda, kelimelerden önce de vardı...
İnsan ayrıldığı yeri yanında götürüyor aslında, zihninde götürüyor. Çocukluk döneminde bir şey yaşıyorsunuz, ruhunuzda bir çatlak oluşuyor ve artık dünyayı o çatlağın aralığından seyrediyorsunuz.
Dün sabaha karşı kendimle konuştum. Ben hep kendime çıkan bir yokuştum. Yokuşun başında bir düşman vardı. Onu vurmaya gittim, kendimle vuruştum.
Özdemir Asaf