“ Ufukta doğan güneş, hâlâ yazdan kalma sert gölgeler bırakıyor, bir tarafta her şey yavaş yavaş yaz sonunun solgun griliğine yine gömülüyordu. Hava civamperçemi,kurumuş toprak ve gece dinlenmiş atların kokusunu taşıyordu.”
Hayatımın en mutlu anıymış, bilmiyordum. Bilseydim, bu mutluluğu koruyabilir, her şey de bambaşka gelişebilir miydi? Evet, bunun hayatımın en mutlu anı olduğunu anlayabilseydim, asla kaçırmazdım o mutluluğu.