Merve
@Meyv
902 okur puanı
Haziran 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Ermiş ile tanıdığım Halil Cibran’ın Kırık Kanatlar’ı, trajik bir aşk hikayesi. Güzeller güzeli Selma Karami ile anlatıcı Halil’in toplum baskılarıyla çevrili şiirsel öyküsü. Her ne kadar metin yalnızca bir aşk romanı olmanın ötesine geçip geleneksel değerlerin birey üzerindeki tahakkümünü, özgürlüğü, kaderi ve sevginin yüceliğini konu alsa da, Cibran’ın bu hikâyeyi işleyiş biçimi bana fazlasıyla romantik ve oryantalist geldi.
Yazarın dili zarif, imgeleri etkileyici; fakat bu estetik yoğunluk, duyguların doğallığını gölgeliyor. Her şey bir tiyatro sahnesinde oynanıyormuşçasına kusursuz ve abartılı. Bu yapaylık, metni duygusal açıdan güçlü kılmak yerine, benim için mesafeli bir hâle getirdi.
Kırık Kanatlar, kuşkusuz dönemi için cesur bir metin; bireysel arzuların dini ve toplumsal sınırlarla çatışmasını dile getiriyor. Ancak benim gözümde, derin bir sorgulamadan çok duygusal bir masal havası taşıyor. Fazla romantik, fazla idealist, hatta biraz fazla “Doğu masalı”. Ne yazık ki olmadı.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Kalemiyle ilk kez tanıştığım Elvan Kaya Aksarı, Saatçi İbrahim Efendi Tarihi adlı metninde devlet eleştirisini odağına alıyor. Kendi halinde bir yaşam süren, küçük atölyesinde saat tamir ederek günlerini geçiren bir sanat erbabı Saatçi İbrahim Efendi’nin huzurlu düzeni, bir gün devletin kapısından içeri girmesiyle sarsılıyor.
Bürokrasinin, devletle vatandaş arasındaki ilişkiyi nasıl da tahrip ettiğini yalın bir dille anlatan metin; yer yer hicivle de zenginleştirilmiş. Çağdaş Türk edebiyatında pek sık rastlamadığımız bir anlatım tarzına sahip olduğunu söyleyebilirim. Özenle kaleme alınmış bir metin olsa da ben metinle güçlü bir bağ kuramadım. Yine de türünü seven okurların elinde bu hikâyenin çok daha fazla kıymet kazanacağına eminim.
Sadece kadın yazarların kitaplarını yayımlayan Medusa Yayınları’nın en çok okunan metinlerinden biri: Veronica Raimo’dan Yalan Dolan. Çok okundu, çok sevildi; bu yüzden metni elime almam biraz zaman aldı. Bir kitabı sürekli görmek, sanki çoktan okumuşum hissini uyandırıyor bende. Bu da öyle bir metindi, neyse ki sonunda buluştuk.
Raimo, kendi hayatının karmaşasını, geçmişini, çocukluğunu konu alan bir özkurmaca sunuyor. Geçmişine övgüler dizmiyor elbette; anlatacak çok şeyi var. Beni en çok etkileyen ise, yaşamın tüm utançlarını, başarısızlıklarını, aileyle olan o bitmek bilmez gerilimi anlatırken kendine hiç acımıyor oluşu oldu. Sanırım metni bu kadar samimi kılan da tam olarak bu dürüstlük.
Yazar İtalyan ama bambaşka ülkelerde, bambaşka yıllarda büyümüş olmamıza rağmen kitabı okurken “evet, tam olarak böyle hissediyorum” dediğim yerler oldu. Çünkü Raimo’nun hikâyesi kişisel olduğu kadar evrensel de. Hepimizin çocukluktan kalan küçük yaralarına, büyüyemeyişine, absürtlüğüne dokunuyor. Mizahı ince, dili cesur, kendine gülme biçimi olağanüstü.
Benim gözümde Yalan Dolan, bir kadının kendini dürüstçe anlatma çabası. Eksik yanlarımızın, tökezlemelerimizin, insana özgü kırılganlıkların ne kadar doğal olduğunu hatırlatıyor. Velhasıl kelam, bu kadar çok okunmasının ve sevilmesinin nedenleri varmış. Kitap bu yoğun ilgiyi sonuna kadar hak ediyor. Çok sevdim.
