Milo
@Milo8
615 okur puanı
Kasım 2018 tarihinde katıldı
6/10
2022 59. kitabı
Reklam
"Yeryüzüne gelmemiz için iki kişi gerekiyor, ölmek içinse bir kişi yeter. Dünya böylece varacak sonuna."
Okurken çok zorlandığım bir eserdi Döşeğimde Ölürken.
Bundren ailesinin annesi Addie'nin trajik vefatından sonra vasiyeti olduğu üzere son arzusunu yerine getirmek için doğduğu memleketine yolculuğun hikayesi.
Eserde on beş farklı anlatıcının zihnine ve bu olay bağlamındaki düşüncelerini okuyoruz, Faulkner eserinde toplum karşısında birey olmadan önce toplum normlarının sınırları içerisinde sıkışan aile yaşantısının iç yüzünü anlatıyor, anneye düşen kader ve babaya düşen kaderin zıtlığı, çocukların gözünden hayata farklı bakış açısı ve ahlak değer yargılarının esnekliği.
Okurken keyif aldım ama konuyu ve anlatımı ağır bulduğum için hem yavaş okudum hem de yer yer koptum, eseri doğru zaman geldiğinde tekrar okumayı düşünüyorum.
"Ama çocuklar kusura bakarlar. Kuşlar gibi. Hani taş atmıştım bir kez de küsüp kaçmıştı...
Ben şimdi kaçamıyorum İnci.
Ama büyüyünce kaçarım belki.
Hani o mavi uçurtma gibi..."
Bu kitabı okumak benim için çok özeldi çünkü annemin bana sürekli tavsiye ettiği eserlerden biri, Ankara'ya her gidişimde doğrudan ya da dolaylı Ulucanlar'a uğruyorum, pek bir nedene bağlamıyorum ama galiba çekiyor orası beni garip derecede, her gittiğimde özellikle koğuşlarda kimlerin kaldığını okuyunca her seferinde ürperişle gözümde canlandırıyorum onca insanı ve yanıp giden hayatlarını.
Onca insan yandı, peki nerede aydınlık?
12 Eylül geldi geçti gitti kimisine, peki nerede aydınlık?
Kaç kırılma kaç kopuş yaşandı, peki nerede aydınlık?
"Sözlerin düşünceye ihanet ettiğini çok yerde okudum, ama bana öyle geliyor ki yazılı sözler düşünceye daha da çok ihanet ediyor."
"...hayatın bu kadar basit olduğu ve biz de onu kabul edecek kadar basit olsaydık ne kadar kolay olacağı fikrine ağladım."
Yazarın okuduğum ilk eseri ve şu zamana kadar okuduğum en iyi eserlerden biri benim için.
Eser 1929 yılında yazılmış, Marguerite Yourcenar kitabın ismini Andre Gide'in Beyhude Arzu'nun Kitabı ve Vergilius'un bir eserinden ilhamla almış.
Alexis'in başta bütün ömrünü bir sır gibi sakladığı yaşamına, hayatına ve eşine veda mektubu, neden eşini terk etmek zorunda olduğunu ve neden bu hayatta hep suçluluk hissiyle dolup taşan bir yarayı taşıdığını ilk kez anlatıyor.
Hayatta en zor şeyin sözde değil eylemde birey olmanın ve bunu gösterecek cesaret, donanım ve yükümlülüklerin yaşam karşısında ne kadar kırılgan olabildiğine dair muazzam bir metin.
Marguerite Yourcenar'ın anlatımına hayran kalmakla beraber eseri okuduktan sonra uzun süre içimde tekrar tekrar yaşadığım ve bu yüzden muhakkak tekrar okumak istediğim bir eser oldu.
Reklam