Monsilya
@Monsilya
EN'LERİM: #216377915
YAZAR İNCELEMELERİM: #245063856
Düşünce Amelesi
Varmışım
1140 okur puanı
Nisan 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Kıranlar ve KırılanlarTürk Edebiyatı
Kırılan geri döndürülemiyor. O kırıkla devam ediyor insan. Hayatı ikiye ayrılıyor: kırılmaktan öncesi ve sonrası. Ama kırılan sadece kırılan değil. Kıran da kırılıyor. Onun da hayatı ikiye ayrılıyor:
Noktasızlık ya da Üç NoktaNorveç Edebiyatı
Her şeyi bırakalım, en temelde istediğimiz şey bir sonumuzun olmaması, en azından öldükten sonra
"Sonra" deyişimiz boşuna değil, bitmeyi bilmiyoruz, varız biz ve devam ediyoruz, birleşsek de, birbirimizle karışsak da, ayrılsak da devamı arıyoruz, süreni, olacağı arzuluyoruz, bitmek bizden değil, varlık çıktıktan itibaren yokluk mümkün değil, sürüyoruz, sürmeliyiz
Noktalanmayacağız, hayır, virgüller bizi devam ettiriyor, öyle ki kitabın da gönlü razı gelmemiş buna, bitmemiş, yazılanlar değil yazılma arzusu bitmeyen, noktalanmamış kitap, bir noktanın olmayışı bir inancı simgelemiş, virgüller dile gelmiş "Ben inancım" diye, var oluşun, devamın, süreğin inancı
Zaten neden bitmeliyiz? Sorular varken, verilebilecek yüzlerce cevap varken neden dinmeliyiz? Geçmiş bile dindi mi? Olan biteni yok saymak içimize sindi mi? Sorular var, noktalar yok, devam var, yokluk yok
Ölüm var, yine yokluk yok, ölüme kucağını açan kitap, umudu da sarıyor göğsüne, doğmuş ve yaşlanmış o beden parçasına değil ruha çeviriyor yüzünü, hayal gören o ruha, hayalle sonsuzlaşan
Bu yüzden olacak ki salt bir ölüm gerçeğini çığırmıyor kitap, ölümün ardındaki inancı da tasarlıyor, en sonunda bile noktalanmamasıyla tescilliyor bu inancı
Kitap sonsuzluğa böyle süregiderken benim de anlattıklarımı noktalamaya içim el vermiyor, belki de noktayı çoğaltmak lazım, çünkü bir noktanın tersine o, varlığı sonsuzlaştırıyor
...
"İnce"leme değil "Kalın"lamaEdebiyat
Bu kez bir kitabı "ince"lemedim, "kalın"ladım. :) Böyle bir kitabı inceleyerek sahte bir tavır takınamazdım.
***
DÖRT DUVARAlman Edebiyatı
Dünya aslında bir dört duvar olarak düşünülemez mi? Evren de daha büyük bir dört duvardır sadece. Aslında hepimiz evrene kıstırılmış mahkûmlar değil miyiz? İnsanlar suç işleyenleri çok daha küçük metrekarelere sınırlayan dört duvarlara hapsediyor: hapishanelere. Oysa Tanrı da hepimizi çok daha büyük metrekarelere hapsediyor olamaz mı? Öyleyse hepimiz bir şeylerden cezalandırılmış olabiliriz. Bu, belki delice bir fikirdir. Fakat yanlışlanamaz da.
Marlen Haushofer ise daha ortalara çekmiş bu sınırı. Dört duvarı dünyanın içine, fakat hapishanelerin ya da binaların dışına kurmuş. Bir doğa bölgesini bir şeffaf fanusa tıkıp orada hapsolan insanın nabzını yoklamış. O insanın hissedip yaşadıklarını mercek altına almış. Sosyallikten mahrum kalmış bireyin doğayla ve etrafındaki canlılarla olan ilişkisine eğilmiş (hikâyeyi biraz uzun soluklu tutsa da).
Kurguladığı bu şeffaf duvar metaforuyla en çok şunu hatırlatmış bence bize: İnsanın önce yadırgadığı duvarlarına daha sonra kafasını vura vura teslim olduğu ve zihninin sınırlarını da buna göre şekillendirdiği gerçeğini. Bunun yanında, sınırlarımızın bilincinde olmanın getirdiği ıstırabı da çok net duyurmuş. Ama benim satır aralarında asıl bulduğum şuydu: "Belki de sınır dediğimiz şey bilinçten ibarettir."
Anlatamamak için anlattım.Portekiz Edebiyatı
Bir kez olsun bir kitabı anlatamamak için anlatma cüretinde bulundum. Ben bu kitabı bal gibi de anlamadım. Haydi bakalım.
Ağlamıyorum, gözüme eğreti cümleler kaçtı. 
Clarice Lispector asfaltta, dağlarda ya