Nigar Yazar
@Myword
Ruhumun əkizini tapmaq istiyirdim xəyallarında
Gözü mavi. Dənizdi sanki . Çalxalanırdı sevgimin rüzgarına qapılıb. Limanı olmaqdı arzum. Dalğaları qıyıma varsın. Qonsun dənizə sevgi quşları oxusun nəğmə onla keçən günlərindən. Hərdən uşaq olmaq istər insan. Amma nə çarə uşaqlıq qum tanəsi kimi ovucdan qayıb gedər.Qumu yenə toplarsan yerdən bəlkə amma dənələrin yeri tamam deyişmiş olar. Uşaqlıqda belədi oyuncaqla oynamasan onda böyüyəndə özün oyuncaq olarsan böyük görkəmli uşaqlara. Fəqət oyun oynamağında təhəri var. Gərək cığal olmayasan. Əl kimidi bu xasiyyət oğurluğa uzanan əli kəsərlersə yalan dolan olanı da ömürdən gündən kəsərlər.
Kəsmək yaman işdi. Gərək bundada usta olasan. Əyəri olsa bir yanı yonub nəsə yapa biləsən. Birde sözün kəsəri var. Gərək hərkəs sözün əvvəlindən axrına kəsə yol bilə. Əvvəl gedə boylana baş gəzdirə gördü yaman deyil halal olan sözlerdendi qondura quşun dimdiyinə yollaya sözün sahibinə .
Söz sahibidə gərək adam olsun. Yeyə çıxsın əmanətə. Söz deyildisə ona bağrını məzar yeri edə. Söz də tuta , sir də tuta. Söz saxlaya bilmeyenin ruhu zelil olar. Özü kimi bilər hamını sözün içində saxliyar yayılıb rezilliye qovuşmasın deyə.
Amma qovuşan onsuz qovuşur. Kimi yarına qovuşur kimi haqqına. Birinin haqqı cənnətikən birinin haqqı zəlalət. Haqqa tapan gərək tapdığın da haqqını bulsun. Haqqın bulan onu kimsəyə verməsin. Bu zülmə düşən haqqdan qaçan biri olar. Düşər yollara sersefil olar.
Səfil həyatda iki cür olar. Biri var cibi səfil biri də var ruhu. Adam gərək ruhu boş olandan qorxsun. Bədəni doldurmayan ruh qırıq konpas kimi yolun azdırar günbatanda onun doğuşunu gözlər olarsan.
Onsuz günəş də bir ulduz. Hər olduz bir gün sönür. Günəş də sönməyə mehkum. İnsan da belədi. Hərgün biri doğur biri batır. Hər doğulan təzə bir ümiddir bəs batan hara batır?
Biri dərd olub bir kimsənin ürəyinə batır
İnsan nə istər?
Bilinməz...
Bilinməzlik də bilinməz. Bilinən tək şey vardır. Hərkəs aydınlıq arayan bir soraqçı .
Hamı öz aydınlığının arayışıda günləri aylara ayları illərə calaq edər. Nəhayət varar son mənzilə - “ Qara” torpağa. Aydınlıq arayıb qaranlıq bulmaq da nədən?
İnsan çox istərsə istəyinə varar demiş müdrik qəlbi olanlar. Bəs nədən bu aydınlığın əvəzi olmuş qapqara , zilqara torpaq...
Bəlkə gözlər acizimiş görməkdən qaranlığın aydınlığın. Onun aydınlığı bənzəməz mum işğına , günəşin şəfəqlərinə , ulduzların işartısına , ayın parlaqlığına.
Qaranlıq ən çox gecələr bariz olarmış. İnsanlarda onla qovuşmaq üçün gecəyə ip çəkərmiş. İpin ucundan tutub dərd qəmlərdən qaçarmış. Qaça – qaça ay adın da nurun tamaşasına çıxarmış. İlk başda sanmaq olarmış , bəlkə aydan gəlirmiş gecənin aydınlığı ya bəlkə minbir Ulduzdan. Amma yox bunlar ki pəncərəsiz bir oda da közü sönmüs kömür təki daha alışıb yanmaz , nə işıq sacar , nə soyuqluq ,nə sıcaqlıq. Demək başqadı göz arayan aydınlıq odada ki qaranlıqda.
Bəs nədədir gecələrin möcüzəsi? Nədir sirri ?
Gecənin möcüzəsi elə onun sirli qoyun – qucağında saklanmışdır. Varmı daha aydını? Qapanan gözlərdə görülən rüyalar qədər. Varmı daha aydını ? Ana layalası olub ruha çilənən.
Varmı daha aydını ? Eşq pıçıldayan iki nəfəsin hərarəti qədər. Varmı daha aydını ? Sabahın möcüzəsini gözləyən amma sabahdan gözlədiyi möcüzəni aydan – ulduzdan diləyən ürəkdən?
Gecələr həm də sirdaş , çıxmış yola yoldaş olub ruhumla gəzmişlər birər -birər xəyalları sarmışlar ümidləri , qapamışlar qorxuları.
Səyahətin uzunu var qısası var , əvvəli var axırı var . Bəziləri bilərdə gedər yolunu , bəziləri bilməzə salar mənzilini. Nəhayət ki varanda son dayanacağa ya boylanmaq istər keçmişə ya da baxmaq istər başqa mənzillərə. Sığmaz ruhu vardığı bu
Sevgi nəğməsi
Qaranlıq bir gecə , bir də mum işğı. Həyəcanla çırpınırdı qəlbim. Hər an yerindən çıxacaq. Bir quş kimi pırlayıbda uçacaq sevgilimin naməsini oxumağa. Aldım əlimə zərfi , əllərim azacıq titrək. Alnımda muncuq kimi sıralanıb tərlər. Həyəcandandırmı ya nədən? Qoxladığım da meyxoş olduğum qoxusunu da məktubla birgə ərmağan yollamışdı mənə.
Sevinc və intizar qarışıq açdım məktubu . Məktubun qatları açıldıqca ona qovuşacaqmışam kimi həyəcan qarışıq soyuqluq bürüdü bədənimi. Səhər gün doğuşunda ki kimi , bir tərəfdən günəşin sıcaqlığını duyursan digər tərəfdən axşam ki soyuq sümüklərin də dolaşır.
İndi hazır idi məktub oxunmağa. Amma qəlbim hələ də sakinləşə bilməmişdi. Deyəsən ilk cümləni oxumadan təzə gəlin kimi al-al olmaqda israrcı olacaqdı yanaqlarım. Ya da bəlkə sevdiyinin duvağını qaldırıbda alnından öpməyə tələsən bəy kimidir əhvalım. Hardan bilim ?
Salam yazar hər məktubun ilk cümləsi. Salam Allah salamıdıdır unudulmaz. Üsulca əleykə deyilməli. Amma o ilk əvvəl sevgi deyə başlardı söhbətə. Unutqanlığından deyildi . Axı Allaha ulaşan ən gözəl dua sevgi ilə olandı. Sevgi ilə yaradıb yaradan dünyanı. Buna görə onu anan sevgi deyə ummalıdı ondan mədət.
O sevgi deyə başlardı yazmağa məndə sevgilim deyər qucaqlardım məktubu . Sonra davamını oxuyardım. O nə yazar bilməm amma mən ancaq onu duyurar ona tapar olmuşam.
O söyləməsə belə bilərdim ilk cümləsindən qopacaq son sözlərin. Sonu olmaz sevən könlün sözlərin heç şübhəsiz. Mən deyən son anin hiss an ruhu , həyəcanı.
Budur mənim sevdiyimin məktubunu oxuyanda hiss etdiyim incə , zərif duyğularım, aydan arı sudan duru duyğularım .
Hər məktubda bir duyğudan min duyğuya körpü salır misralar. Hər cümləsi qatarlaşıb köç eyləyir quşlar kimi sevgisizlik soyuğundan gələn qışdan sevən qəlbin bahar adlı diyarına.
Bu məktublar
Bir dilekt tut güzel çiçek .
Susmamı istersen sayqı duyar susarım.
Konuşmamı dilersen sevgimden bahs ederim. Amma lütfen sen bir şey dile...
Ovuçlar hər ne kadar parmakları taşırsada onlar olmadan bir bütün olub bir işlev yapamaz. Onlar bir bütün inkar edilemez