elif
@Nemesiz
İçim büyük sabırla haşlandı
İçim ey içim bu yolculuk nereye
Yine bir şehrin ölümünü başlatır gibisin..
Reklam
İlk kez günışığının yakıcı parlaklığını görüp, anne rahmini özleyen bir çocuk gibi.Ne güzel olurdu, hiç doğmamış olmak...Tehlikelerden uzakta,güvenli,meraklı gözlerden insanı teşhir eden ışıkların menzilinin dışında.
Zira aslında kimse kimseye yardım edemez; insan kendine yardım etme gücünü kendi içinde bulmalıdır.
Niçin rüzgarlı sonbahar akşamlarında,sessizce yan yana yürüyerek ruhlarımızın konuştuğunu dinleyemiyoruz?
Reklam