Birbirlerini olağanüstü bir sevgiyle, dokunaklı bir aşkla seven ve bunca zamandır birbirleri için yaşayan bu iki varlık artık hiçbir şey söylemeden, hiçbir şeye öfkelenmeden, gülümseyerek birbirlerinin yanında, birbirleri yüzünden acı çekerek yaşıyorlardı.
Hep yalana inanmaya alışmış olanlar doğruya inanmakta güçlük çeker.
Sessiz bir gülümseyiş yerleşiyor dudağının iki kenarına sessiz bir protesto olarak.
Bir zamanlar iki dostken, şimdi iki yabancı olmuşlardı.
Beklemek .. evet. Bekliyordu. Kim, kendini sonuçsuz bir beklemeye mahkum edebilir ömür boyu?