Nur karakoyun
@Nurkrkynn
Bakir türküler istiyorum,dünyayı yeni gözle görmek istiyorum
Huzur 1949'da yazılan roman, aşk, zaman, hafıza ve iç arayış temalarını araştırıyor. Bir röportaj sırasında Tanpınar'a neden romanın adını huzur koyduğu şeklinde bir soru yöneltiliyor ve kendisi şu cevabı veriyor.
Ahmet Hamdi Tanpınar ''Çünkü huzursuz bir dünyada yaşıyoruz. Çünkü insan kendisi ile barışık değil. Değerler karşısında ve insan karşısında yeniden düşünmeye mecburuz. Çünkü her şeyden şüphedeyiz ve nihayet aramızda eskisi gibi o kadar kuvvetli Allah'ı hissetmiyoruz. Hülasa huzursuzuz, onun için...'' Yani huzursuz bir dünyanın tenkidi olaraktan karşımıza çıkıyor kitap.
Onun sözlerinden de anlaşılacağı üzere roman, aslında iki şeyi öne çıkarıyor ilki ''mesuliyet'' diğeri de romanın bütününe hakim olan kültür ve medeniyetimizi anlamadaki ''ikilik''. Daha doğrusu Tanzimat döneminden bu yana süregelen modernleşme maceramızın meydana getirdiği ve giderek derinleşen medeniyet krizinin nasıl aşılacağı meselesidir. Yani Türk toplumundaki batılılaşma tezahürleri ve mazi ile bağımızdan bahsetmektedir. O zamanlarda bu bazı konu aydınlarımız için bir nevi redd-i mirasa bazıları için ise tam tersine geçmişi kutsama gibi temelde daha pratik çözümlere dayanmakta iken, Yahya Kemal ve Tanpınar'da görülen, mazinin bu günün ışığında yeniden yorumlanıp yaratıcı bir geleceği hazırlamadaki rolü ile ilgilidir. Tanpınar Doğu'nun da Batı'nın da bizim gerçekliğimizin birer parçası olduğunu söyler aynı zamanda bu çifte yaşamın içinde yaşayıp yeni hayat şekilleri kurmanın kolay olmadığını ancak bunun imkansız olmadığını da söylemektedir.
Aynı zamanda Tanpınar huzur romanı hakkında tezli bir roman olmadığını aksine, eserine ''deneme roman'' demesi de benim dikkatimi çekti çünkü benim için bir deneme yazısının üstünde bir roman oldu bu eser. Kendisi eseri hakkındaki bir röportajda şunlarıEdebiyat
Huzur 1949'da yazılan roman, aşk, zaman, hafıza ve iç arayış temalarını araştırıyor. Bir röportaj sırasında Tanpınar'a neden romanın adını huzur koyduğu şeklinde bir soru yöneltiliyor ve kendisi şu cevabı veriyor.
Ahmet Hamdi Tanpınar ''Çünkü huzursuz bir dünyada yaşıyoruz. Çünkü insan kendisi ile barışık değil. Değerler karşısında ve insan karşısında yeniden düşünmeye mecburuz. Çünkü her şeyden şüphedeyiz ve nihayet aramızda eskisi gibi o kadar kuvvetli Allah'ı hissetmiyoruz. Hülasa huzursuzuz, onun için...'' Yani huzursuz bir dünyanın tenkidi olaraktan karşımıza çıkıyor kitap.
Onun sözlerinden de anlaşılacağı üzere roman, aslında iki şeyi öne çıkarıyor ilki ''mesuliyet'' diğeri de romanın bütününe hakim olan kültür ve medeniyetimizi anlamadaki ''ikilik''. Daha doğrusu Tanzimat döneminden bu yana süregelen modernleşme maceramızın meydana getirdiği ve giderek derinleşen medeniyet krizinin nasıl aşılacağı meselesidir. Yani Türk toplumundaki batılılaşma tezahürleri ve mazi ile bağımızdan bahsetmektedir. O zamanlarda bu bazı konu aydınlarımız için bir nevi redd-i mirasa bazıları için ise tam tersine geçmişi kutsama gibi temelde daha pratik çözümlere dayanmakta iken, Yahya Kemal ve Tanpınar'da görülen, mazinin bu günün ışığında yeniden yorumlanıp yaratıcı bir geleceği hazırlamadaki rolü ile ilgilidir. Tanpınar Doğu'nun da Batı'nın da bizim gerçekliğimizin birer parçası olduğunu söyler aynı zamanda bu çifte yaşamın içinde yaşayıp yeni hayat şekilleri kurmanın kolay olmadığını ancak bunun imkansız olmadığını da söylemektedir.
Aynı zamanda Tanpınar huzur romanı hakkında tezli bir roman olmadığını aksine, eserine ''deneme roman'' demesi de benim dikkatimi çekti çünkü benim için bir deneme yazısının üstünde bir roman oldu bu eser. Kendisi eseri hakkındaki bir röportajda şunlarıReklam
Emily Brontë 
Uğultulu Tepeler kitaba ilk başladığım anda pek sarmamıştı bu yüzden inatla okudum ilk yüz sayfayı ama devamı o kadar akıcı ve etkileyiciydi ki bitirdiğimde ise bu nasıl bir çember diyerek hayret ettim ,evet çember diyorum çünkü olaylar resmen annesinin ve babasının kaderini bir ilmek gibi çocuklarının boynuna geçiriyor ,en azından hikayenin sonu oh be dedirdi bana.
bazı duygular çok kesif bir açıklıkla belirtilmiş,ama kitabın genel persfektifi kaos ve klasik batı anlayışında geçen üst tabaka ve alt tabaka çizelgesine göre biçimlendirilmiş şekilde.Ne kadar çok acı ve dram barındırsa da beni sürekli acaba öbür sayfada neler yaşanıyor diye de merakta da brakmadı değil,sonunun güzel bitmesi de bana derin bir oh çektirdi,yine tekrar okurum dediğim kitaplar listesine girdi benim için.
keyifli okumalar...
insansın sen, her şeyden yüce, her şeyden akıllısın, insansın sen!sen anlat!1000Kitap
Aytmatov'u ilk kez okudum okuyup bitirmek için de can attığım bir kitap oldu, ağlamaktan kendimi alamadım en sonunda, bir toprak ne koca yükmüş insana,yada bir insan ne kadar yüktür toprağa? Ne tarifsiz acılardır insan aleminde yaşanılan,yaşatılan. Yutkunarak okudum bazı sayfaları, içime bir yumru gibi oturdu yarım kalan hayatlar,yarım kalmaya mahpus hayaller,ne derin acılar, bugün sabaha çıkmaz denilen yaşamlar,ama herşeye rağmen umut türküsü söyleyen tarla kuşu,hüznün üzerine serpiştirilmiş berrak ve bir o kadar da parıltılı Samanyolu, emeklerin karşılığı kuru ekmek, ne büyük nimetmiş farkında olana, meğerse derdi verenin dergâhına çekilmek âlime değil, kıymetini bilen acizane her biçareye has mevkiyetmiş oysa...
Her zaman Sabahattin Ali'nin kalemine hayran kalmışımdır, mükemmel bir halk betimleyicisidir benim gözümde.Yıllardır mücadele ettiğimiz ve hâlen de etmekte olduğumuz cahil zihniyeti ve onların hurafelerine biat eden ahmak sürüsünü bizlerin görmesi için açıkça gözler önüne sermiş, tıpkı göneşi görmemize engel olan kara bulut hengamesinden bizi kurtarmak için mücadele etmiş bir kahramandır benim nezlimde, hoş hangi iltifatı etsem dimağım yetersiz kalıyor bir yerde, kağnı kitabında da yine bizlere müthiş gözlemlerini,hünerli betimlemeler ile anlatmış, kavuşamayan aşıklar hatta konuşulamayan aşklar, köylünün yada mazlumun boynuna Adalet adı altında takılan tasmayı, yada reva görülen izbe karanlıkları anlatıyor ve o karanlıkların içinde yeşeren,yeşermeyi kendine ibadet sayan mazlum tiplemeleri içeriyor,bide dedikoduya kurban giden yada, doğru söylediği için dokuz köy şöyle dursun dokuz karış toprağa bile reva görülmeyen dâhi tiplemeleri barındırıyor,nakış nakış hikayeler ve tekrar tekrar okunası bi eseri bırakıyor bize şair...
İyi okumalar....
tutkulu bir tutukluluk1000Kitap
Bu kitabı yine kitabın içinden bir cümle ile tasvir etmek gerekirse"bana bakmadığına emin olduğum o gözlerle saatlerce dalmak arzusu git gide artmaktaydı"diye geçiyor bir paragrafında. bu kitabı ne kadar anlatsam da içine bakmadan anlaşılması pek zor bir kitap,öyle bir başladı ki beni bu kadar hayrete düşüreceğini tahmin bile etmemiştim.İki insanın birbirinden karşılık beklemeden sevmesi, yaşadıkları güven ve sevgi, bağlılık ve tutku ve bu karmaşanın içindeki tutukluluk...
kitap bittiğinde uzun süre sanki Raif Efendi'nin yasını tutuyordum,bir kadının doğduğu toplumdam ötürü düştüğü şartlar ve o şartlar içinde bulduğu saf sevgi,en kötüsü de kaybetmekten deli gibi korkarken hayatta ona dair elinde kalan tek şeyin gözlerini kapattığında hayal ettiği sureti.size spoiler vermemek için kendimi zor tutuyorum ama okumanızı şiddetle tavsiye ederim.Abartıldığı kadar güzel ve doyurucu bir kitap
Reklam