Nur
@Nurthedehydrated
Türk ve Dünya Edebiyatından kıymetli şiirleri ve naçizane kendi şiirlerimizi seslendiriyoruz.️
●youtube.com/@siiribeklerken...
●instagram.com/siiri_beklerken...
313 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Ya sonra?Roman
Bir çatışma: Öz ben ile Sosyal BEN çatışması. Yerli yersiz iç muhakemelerin girift ve haklı sesleri. Topluma kendini kabul ettirmek ya da kendine toplumu kabul ettirmek için düşülen durumlar. Toplumda birey olmanın buhranları. Hayal! Birey mi toplumu dışlar yoksa toplum mu bireyi? Böyle bir süreçte kişi nasıl bir iç çöküş yaşar? Yavan ve sırf akla gelen bir aşk tasviriyle ilerler olaylar. Sadece bireyin 'kendini' kaybetmesi ile mi sonlanır bu öz ben ile sosyal ben çatışması? Bütün bunların yanında iç muhakemelere artan güven ve algılanan yanlışın kabulü... İç çöküş mü, bireyin kendini sabote etmesi mi? Yersiz ve vakti geçmiş pişmanlıklar, insanın insana oynadığı oyunlar, basit gözükse de algılanamayan davranışlar... Ve sevimsiz bir üçüncü gözün- şahsın iç gıcıklayan dürüstlüğüdür her şeyi kabullenilmez kılan.
(BU KISIM SPOİLER İÇERİR!)
Etrafta gerçek olan sadece belirli karakterler vardır. Karakterin kendisi haricinde Kahveci Yaşar ve hastane sahnelerindeki karakterler gerçektir. Parantez içlerinde ise hikayeyi eleştiren tavrıyla "üçüncü bir göz" vardır. Bu üçüncü göz hem okurun görebileceği potansiyeli yansıtmakta veya farklı bakış açıları sağlamaktadır. Bunu da karakteri doğrulayarak ya da yalanlayarak yapmaktadır. Asıl mesaj ise kendini topluma kabul ettirememiş birinin sosyal benleriyle çatışmasıdır. Kişi kendini topluma kabul ettiremez ya da toplumu benimsemez bir süre sonra akıl sağlığını yitirir. Toplum bu sefer ona roller (karakterler) biçmeye başlar. Hastane sahnelerinde ona verilen her kitap -metinde de geçtiği şekilde- yeni bir karakter oluşturma sürecidir. Buradaki doktor ve sağlık personelleri toplumu temsil etmektedir. Her ne kadar kendi içinde kıvranış ve sancıları olsa da özü, odağı bireydir yani ana karakterdir. Bütün dayatmasını birey üzerinden
Reklam
Sabahattin Ali'nin kurgusunun çok iyi olduğunu biliyordum fakat herhangi bir öyküsünü okumak daha önce nasip olmamıştı. Hikayede kurguyu, sorunsalı oturtmak ve hikayenin süratine rağmen üslubu yedirebilmek fikrimce çok zordur. Sabahattin Ali'nin kaleminin kuvveti bu zorlukların üstesinden ustalıkla gelmiş. Diğer yandan hikayeleri okuduğumda tam anlamıyla Türk halkının sosyolojik olarak röntgenine bakıyormuşum gibi hissettim. Böbrek, Hakkımızı Yedirmeyiz gibi hikayelerde teşhis edilen "yozlaşan sistem"in "masallar" kısmında âdeta bir reçetesi yazılmış gibi. En beğendiğim hikaye kesinlikle "Çirkince" idi, okumadım yaşadım diyebilirim. Hikaye severlere tavsiyemdir.
Soğuk KazıŞiir
Bu sıralar şiir okumayı kadın şairlerin eserleri üzerinden yapma kararı almıştım. Bu süreçte Lale Müldür, Asuman Susam, Nilgün Marmara, Sennur Sezer gibi kadın şairlerin şiirlerini okurken üslup olarak erkek şairlerden çok farklı bir şekilde hikaye eder bir tarzı benimsediklerini fark ettim. Birhan Keskin de benzer bir üslupla şiir söylemesine rağmen pek çok şiirinde muhtevanın kopuk olması, şiiri anlamamı daha doğrusu hissetmemi zorlaştırdı diyebilirim. Çoğu şiirde yekpare zihnimde beliren bir sezgi ya da imge oluşmadı. Şiirlerinde "siyanobakteri", "natürmort" gibi ifadelerin kullanımını zorlama buldum diyebilirim.
Marquez'in kalemini Yüzyıllık Yalnızlık'ta okuduğumda bu kadar etkileyici bulmamıştım. Fakat bu kitap önsözden itibaren beni öyle bir yerden yakaladı ki... Tekrar tekrar okuyup, yazar ve okuyucu olarak daha fazla şey öğrenmek istediğim bir kitap oldu. Öncelikle Marquez' in On İki Gezici Öyküyü yazma serüveni, bu serüvene bir rüyayla koyuluşu biz okuyucuya yazarın hikayelerinde yaratacağı atmosferi göz kırpıyor diyebilirim. Hayalsi gerçeklik önsözle birlikte başlıyor. Azize, Poyraz, Karda Kan İzlerin, Ben Yalnızca Telefon Etmeye Gelmiştim gibi hikayelerde gerçekle hayalin iç içe geçişi, hikayelerin muğlak şekilde neticelendirilmesi, karakterlerin ele alınışı, kurguyu ve okuyucuyu özgürleştirmiş diye düşünüyorum. Bu özgürlük hissi, bu muğlaklık ve gerçekliğin bu şekilde hayalle ustaca eğilip bükülmesi bir okuyucu olarak beni ziyadesiyle etkiledi.
"Bir sözlüğe ihtiyacım var.
Kaç kelimelik olsun?
Tek."
"Deneme, şairin sarp bir yokuş çıkarken dinlendiği dağ evidir." demişti bir keresinde Ali hoca. Şiirini sağamadığında kaleminin ve yüreğinin aktığı yermiş. Her sayfası, her kelimesi size içtenlikle meydan okuyor, sarsılırsınız yahut sarsılmazsınız o sizin meseleniz. Tekrar tekrar tekrar okunası.
Reklam