okurillus
@Okurillus
- Ruhu için okuyan biri
Şu anda okuduğu kitaplar
Güçlü bir toplumsallık duygusuna sahip bir öğretmen, öğrencilerine kendisiyle aynı düzeyde kişiler gözüyle bakar, insanlığın esenliğine gerçekten katkıda bulunmak ister.
Reklam
Nietzsche Ağladığında, Nietzsche’nin hayatını ve düşüncelerini analiz eden felsefik bir romandır. Kitabın ana fikri, ümitsizlik.
Kitapta, Sigmund Freud, Josef Breuer, Lou Salome gibi ünlü kişilere yer verilmektedir. Bu kişilerin felsefi ve bilimsel görüşleri Nietzsche karakteri ile kurgulanarak ortaya bu roman çıkarılmış.
Psikanalizin babası olarak bilinen Freud ve onun hocasının (Breuer) yaşamları farklı bir bakış açısıyla da anlatılmış. Bu yüzden roman biraz kurgusal biraz da gerçek olaylardan oluşuyor.
Friedrich Nietzsche, tanrısını öldürmüş bir insan. Bu yüzden toplumun iyi ve kötü anlayışını da reddederek, kendi ahlak yasasını oluşturuyor. Bu sebeple Nietzsche, sonraki kuşağın onu anlayacağını düşünerek fikrilerini kayıt altına alıyor.
Yalom, kitapta öyle sorular soruyor ki açıkçası kitabı okurken zorlandım. Bu yüzden bazı birkaç satırı iki, üç kere okumak zorunda kaldım. Bir müddet kitaba mola verip cevap aradım.
Açıkçası bu durum okuyucunun Nietzsche‘yi ne kadar kabullendiği ile alakalı. Çünkü yanlış bulduğum fikirleri de oldu, doğrusunu bulduğum fikirlerde.
Mesela Nietzsche huzurlu olmak için insanın iman etmesi ve inanması gerektiğini söyler fakat gerçeği bulmak isteyenlerin ise bu huzurdan vazgeçmesi ve acı çekmek zorunda kaldığını düşünür.
Bence tam bu noktada kendimize şunu soralım; insan inanmasına rağmen, yeteri kadar iman etmediği ve tanrısına layık olamadığı için huzursuz olamaz mı? Peki tanrısız bir insan, bir gün yok olacağını bile bile mutlu olabilir mi?
İşte tam bu noktada Tolstoy'un şu sözleri aklıma geldi: "İnsan anasız babasız yaşar, tanrısız yaşayamaz."
(syf 22 | İnsan Ne İle Yaşar)
Zaten Nietzsche’ nin rahatsızlıgı bedeni değil, ümitsizliğidir. Breuer bu duruma kitapta çok güzel cevap verir:
‘’… ümitsizliklere ilaç, ruhlara doktor
Bu kitabı hayatımın her safhasında okumak istiyorum. Kitabı her okuduğumda bana verdiği his bambaşka..Kitap hakkında ve etkilendiğim kısımlar hakkında bahsetmek istiyorum:
Farklı gezegenden gelmiş küçük bir prens ve onun gibi binlercesinin yaşadığı dünyalı bir pilot..
Tek başına yaşadığı boabap ağaçlarıyla kaplı küçük gezegeninde, biri sönmüş üç volkana ve eşsiz güzellikte bir güle sahip olduğunu, bir gün gülüyle anlaşamayıp gezegenini terk edip gezintiye çıktığını ve bu gezintide yedi farklı gezegen yolculuğu yaptığını anlatmaya başlar.
Küçük Prens yedinci gezegen ziyareti olarak dünya gezegenine gelir ve burada karşılaştığı bir tilkiyi evcilleştirir.
Dünya da güllerle kaplı bir yere vardığında gezegeninde var olan gülden sayıca çok daha fazlasını görünce hayal kırıklığına uğrar. Çünkü o, gezegeninde olan gülü eşsiz bilirdi. Göz yaşları kurumadan yanına bir tilkinin yaklaştığını görür ve onu evcilleştirmesi teklifiyle karşılaşır. Prens kabul edip tilkiyi evcilleştirerek ona, sevgiyle bağlanmanın ne demek olduğunu, sahip olduklarımızı değerli kılan asıl şeyin onlara verdiğimiz emek ve zaman olduğunu öğreterek güzel bir ders verir.
Burada tilkinin Küçük Prens’e verdiği sır sayesinde Küçük Prens yolculuğunun sonuna geldiğini anlar. Tilkinin verdiği sır olan “En iyi yüreğiyle görebilir insan. Gözler asıl görmesi gerekeni görmez.” sırrı sayesinde diğer gezegenlerde gördüğü her karakterden Dünya’da da binlerce olduğudur. Böylece Küçük Prens kendi gezegenine dönmek ister. Çünkü orada bakması gereken bir çiçeği olduğunu hatırlar. Bu çiçekten binlercesi Dünya’da da bulunur fakat yetişkinler onun kıymetini bilmemektedir. Sonunda pilotumuz uçağını tamir eder ve Küçük Prens de gezegenine döner.
İşte o zaman Prens, görünüş olarak her ne kadar benzese de aslında ilgilendiği,
