Tuncay Günaydın
@Partunc
Postmodern Bir Şehir Romanı·270 syf.·
9/10
2024 91. kitabı
“Çünkü insan bir şeyin gerçek olmasına değil, onun gerçek olduğuna inanmaya ihtiyaç duyar.”
Sadece yaşanılan bir yer olarak değil, bir aidiyet kavramı olarak da “şehir” hayli önemlidir. Bu anlamda bir şehrin sakini ya da müptelası olmak da oldukça değerlidir. Şehirler de insanlara benzer; karakterleri vardır ve bu karakterlerini orada yaşayanlara mutlaka yansıtır. Bu anlamda aynı şehirli olmak, orada yaşıyor ya da yaşamış olmak ve aynı şehri sevmek insanlar arasında benzer duyguların oluşmasına da sebep olmaktadır.
Benim için şehir sevgisi namına verilecek en ilginç örneklerden birisi Saraybosna’ya dair olabilir. Şehrin, Sırplar tarafından kuşatıldığı o acı yıllarda pek çok Saraybosnalı Sırp, Boşnak hemşehrileriyle birlikte şehirde kalmış ve “bu yabancıların bizim şehrimizde ne işleri var?” diyerek saldırgan ve şehirli olmayan Sırplara karşı Saraybosna’yı savunmuşlardı. Yani, bir şehri sevmek, etnik ve dini duygulardan bile üstün gelebiliyordu!
Emre Seven benim memleketlim, yani Samsunlu olmasının dışında sıkı bir kitap okuru olmasından, Kırım’a olan sevgisine, Samsunsporluluğundan Samsun’a duyduğu büyük aşka kadar pek çok konuda yoldaşım olan bir dostumdur. Kaleminin kuvvetli olduğunu biliyordum. Zaten onunla tanışmamızın temel sebebi de kitaplar, bilhassa da Kırım ve Samsun’a dair kitaplardı. İkimiz de Samsun’da geçen romanların peşine düşmüştük. Ben üç tane de roman yazmıştım bu minvalde ve bir Samsun romanı da ondan bekliyordum. ( Tabii bir de Kırım romanı. )
Bir gün beni aradı ve Samsun romanını yazdığını söyledi. Büyük bir keyifle bu romanı okudum, hatta editörlüğünü üstlendim. Bunun için bahtiyarım…
“Bir Var Bir Yok” her şeyden önce iyi bir roman… Bana göre iyi bir romanda olması gereken özelliklerden birisi olan edebiyat eseri olma vasfını fazlasıyla
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Yüksek insan dışına değil, içine kıymet verendir.
Kitap bir limandı benim için. Kitaplarda yaşadım. Ve kitaptaki insanları sokaktakilerden daha çok sevdim. Kitap benim has bahçemdi. Hayat yolculuğumun sınır taşları kitaplardı. 
İnsan bir savaş alanıydı. Ceket, gömlek, pantolon ya da etek giymiş, kravat takmış, tıraş olmuş, kokular sürmüş bir savaş alanı. Gülümseyen bir savaş alanı. Öpen hatta, okşayan, konuşan, susan, çiçekler alıp çiçekler veren bir savaş alanı...
Peki, bir barış bahçesi olamaz mıydı aynı insan ?
Şöyle, güllerin kuş cıvıltılarına, kuş cıvıltılarının güllere karıştığı, mutlu yüzlerle dolu rengârenk bir barış bahçesi?
Sayfa 98
