Evet kırmızı ayakkabılardan kopmak acı vericidir ama bağımlılıktan bir kerede tümüyle bağımızı koparmak tek umudumuzdur. mutlak kutsamayla dolu olan bir kopuştur bu. ayak tekrar büyüyecektir yolumuzu bulacağız iyileşeceğiz koşup oynayacağız ve bir gün tekrar sıçrayacağız.O zamana kadar el yapımı hayatlarımız hazır olacaktır onun içine çözüleceğini ve bir ikinci şansa daha sahip olacak denli talihli olduğumuzu görünce şaşıracağız
Öğrendiklerimiz elbette etkiliyor hatıralarımızı. eskisi gibi olmuyor ama insan ilk anda coşuyor işte sonra bir de bakıyor ki köprülerin altından çok sular akmış. O zaman keşke karşılaşmasaydım diyorsunuz hatırası daha iyiydi
“Bunca yıl ne yaptın bu evin içinde?” Dedim. Hiç birini aramadın mı yanında?”
“Aramaz mı insan.. arar elbet”
“Ya nasıl soğuttun kalbini? Sevinince kiminle sevindin?”
Ruhumuzu dindirecek duygular hissedebilmek için doğada yolculuk etmemiz gerektiğini söylemişti ben çalıya yolculuk etmeye karar verdim o sonsuzlukta ne küçük olduğumu yaşamak istedim
Doğayla başbaşayken yaşadığımız bazı anların içimizde ömrümüz boyunca silinmeyecek bir iz bıraktığına ve şehirde yaşadığımız zorluklarla başa çıkma da bize yardım ettiğini inandı bu anlara varlığı kızından anlar adını verdi