perin
@Per_11
Şu anda okuduğu kitap
Puan vermedi·200 syf.·
Beğendi
·27 saatte okudu
·2024 37. kitabı
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Huzursuzluğun Kitabı1000Kitap
"Hayattan çok az şey istedim ama o, o kadarını bile esirgedi benden. Azıcık güneş, bir lokma ekmek, bir lokma huzur, canımı fazla yakmayacak bir yaşam bilincim olsun ve bir de ne kimseye muhtaç olayım ne el âlem bana muhtaç olsun. Bu kadar bile esirgendi benden." Cidden, düşünüp bakınca ne ister ki bir insan hayattan? (mutlu olmak ister) Günlük hayatta yaptığımız ne varsa ya birini ya kendimizi mutlu etmek için yapmıyor muyuz zaten? Madem insan sadece bu kadar basit bir şey istiyordu, sorarım sana hayat: bunuda mı esirgedin bizden?.
En sıradan hayatın bile büyük anlamları var diyor kitap ki gerçekten de öyle. Hepimizin yaratılmasının bir sebebi var (öyle değil mi? Öyle öyle). "Ben olmasam da olurdu," diyoruz ya; kim bilir, belki de o söz "Ben olmasam olmazdı, sistem olduğu gibi yürümezdi" diye değiştirilmelidir.
Yazar karamsarlığı o kadar güzel özetlemiş ki, biz insanlar, çoğu zaman iyi yaptığımız şeyleri kutlamayız; fakat binlerce doğru yaptığımız şeyin içinde bir tanesini bile yanlış yapınca kendimizi cezalandırmayı çok iyi biliriz. Öyle ki, bir karamsar duygu diğerini takip eder hale gelir.
"Beni boğmakta olan bir eli boynumdan söküyorum. O eli söküp atan kendi elim, beni kurtarırken boynuma bir ip geçirdiğini fark ediyorum. İpi boynumdan dikkatle çıkarıyorum, ama bu kez de kendi ellerimle boğazımı sıkmama ramak kalıyor". Yani sonuç olarak bizi boğacak şeyi bulmakta ustayız:d.
Karakter kitapta hayatının sıradanlığından kaçmak için düş kuruyor; ancak işinden ve çevresindeki insanlardan ayrılmayı düşündüğünde bir acı hissediyor. Düşünde bile acı çekenlerden (çok tanıdık geldi, değil mi?). Bizde öyle değil miyiz? Düşlerimizde bile tanıdığımız kişiler var; yani cidden, onlar olmadan düş bile kuramıyor muyuz? Kuramıyoruz galiba.
Tüm hayatı bu cümleyle özetlerim:
