Safkan bir soytarı değilsem de, bir hiç de sayılmam. Hiçliğe karşı üstünlüğümü defalarca kanıtladım.
Reklam
Metafizik, birçok felsefi kalıntıyla dolu, kıyıları veya deniz fenerleri olmayan karanlık bir okyanustur.
Immanuel Kant
Immanuel Kant“Korkarım ki yaşam denen güçlükler yığını başa çıkılmayacak kadar geniş” dedi Wylie “Üstesinden gelinen her güçlük, yerini bir başkasına bırakıyor. İnsan gereksinmeleri kısır bir döngü oluşturuyor. Biri tatmin edilir edilmez, öteki çıkıyor karşınıza.”
Murphy bütün yaşam bir karmaşa ve bu yığının içinden seçebildiğimiz görüntülerden oluşuyor.
Sanatçı olmayı; dünyaya olan bakış açımı üretimlerimle harmanlayarak zihnimdeki tüm o parlamaları ve sönmeleri yani zihnimin o ele avuca sığmaz, değişken ritmini insanlara sunmayı isterdim. Sadece görüneni değil o görüntünün bende bıraktığı tortuyu, kelimelerin bittiği yerde başlayan sessizliği ve ruhumun kuytu köşelerinde biriken renkleri gün ışığına çıkarmayı isterdim.
Yazarak, çizerek, çekerek, çalarak, üreterek ve her an kendimi yeniden yaratarak varlığımı sanatla anlamlandırdığım bir yaşamın kıyısında yaşlanmak isterdim. Zamanın akışını sadece takvimlerle değil, biten bir defterin sayfalarıyla veya kurumuş bir boya lekesiyle ölçmek; dünyayla olan derdimi kalemle fırçanın ucunda eritmek belki de büyük bir teselli olurdu. Masamın üzerindeki dağınıklığın zihnimdeki fırtınanın bir haritası olduğunu bilmek isterdim. Hiç bitmeyecek bir arayışın içinde, kendi iç dünyamın mimarı olarak, yarattığım her şeyde biraz daha eksilip aslında biraz daha çoğalacağım o sonsuz döngüde kaybolmak isterdim.
Eylem
@Raven_paradox
·Abi siz ne yiyip ne içiyorsunuz da böyle şeyler yaratabiliyorsunuz? Beynim almıyor.
youtu.be/9CEsoEfzKfI?si=...
1973 yapımı bu kısa animasyon insanın doğuşundan medeniyetin kuruluşuna uzanan hikâyeyi anlatıyor. Cinsiyeti belli olmayan bir insan veya tanrı çocuğunu kayıtsız bir dünyaya getiriyor. Sonra keşifler, taşların şekillenişi, acılar ve mücadeleler… ana mesaj "İnsan rahatlıkla değil, sancıyla büyür." Görseller çarpıcı. Kullanılan animasyon tekniği her kareyi bir tablo gibi hissettiriyor. Renkler, şekiller, insanın doğayla bir oluşu… Sonuç insanlık koskoca evrende bir kıvılcım gibi parlayıp sönüyor. "Biz bu kocaman evrende neyiz ki?" diye düşünüyorsunuz. Kendi tanrılarını yaratan mitlerle sonsuzluğu arayan insanın trajedisi... Ama sonunda her şey evrenin kendini yeniden biçimlendirmesine dönüşüveriyor. Biraz hüzünlü biraz umutlu… Basit görünse de anlattığı şey insanlığın tüm varoluşu. İnsan doğar, taş yontar, acı çeker, gelişir, tanrılar yaratır ve evren onu yutar.
İzledikten sonra bir süre sessiz kalıp düşünmek istiyor insan. Birkaç dakikada koskoca bir evreni hissetmek, evet olan tam da bu.