Nadir kitaptan bugün kitap aldım. 1000Kitap'da yok iyi mi, olacak iş değil! Ne olacak şimdi?
Kasım PARALICI isimli okura yanıt verildi
Ricky
Kasım Bey, telefonum yok barkod ile okutamam. Şu an laptobumla giriş yapıyorum. O yüzden nasıl yapılır bilmiyorum. Zeynep Temel yazarı fakat kitabı bulunmuyor
“Şaheser” mi yoksa “şişirme” bir kitap mı?
“Babam bahçıvandı. Şimdi bir bahçe.”
Bitti...
İki saatte bitebilecek bir kitaptı ama günlerdir onunla yaşadığımı fark ettim.
Bitirdiğimde bir fikir sahibi olurum diyordum, şimdi bir yük kaldı sırtımda. Tamamlanırım dedikçe eksik kaldım. Bitiririm dedikçe yittim. Oysa daha başından belliydi sonunda ne olduğu, “Hemen söyleyeyim, bu kitabın sonunda başkahraman ölüyor. Hatta sonunda bile değil, daha ortasında…” Ve şu gerçek tokat gibi çarptı suratıma: “Bazı hikâyeler doğumla değil ölümle başlar.”
Ne zaman ölür insan?
Bedenin toprak altına girmesi bir ölüm için yeterli midir?
“Babam bir bahçe.” Güçlü bir metafor değil mi? Belleğimiz de bir bahçe aslında. Unutmaya çalıştıkça filizlenen, kurutmaya çalıştıkça yeşeren. Sahi, unutabildik mi yitirdiklerimizi? Hele ki bu yitip giden bir “babaysa”. Hâsılı kelam, baba eşsiz bir gölgedir, der 
M. Kemal Sayar, hesap sorar 
Nermin Yıldırım, “Baba, beni neden sevmedin?” Ve hüzün doludur 
Şükrü Erbaş’ın tanımı, “Anne gam yükü, baba bir boşluk fotoğrafıydı.” Yitip gitmeden anlayamıyoruz kimi zaman sevdiklerimizin değerini, yitip gitseler bile sevdiklerimiz her zaman sevmiyor bizi. Zordu okumak, bir ölümü anlatıyor sanmıştım, ölümle ölünmediğini her sayfada anladım. “Bizi çocuk olarak hatırlayan son kişi de gittiğinde hâlâ var olduğumuz söylenebilir mi?”
“En azından guguk kuşunun ötüşünü duyacak mıyım?”
Öleceğinizi öğrenseniz, bu dünyaya dair neyi göremeyecek oluşunuz üzerdi en çok sizi? 
Dokunmadan kitabında okumuştum, “Ölecektim. Öyle yaşlanıp elden ayaktan kesilince değil üstelik, bugün yarın. Belki yeni bir mevsim göremeden, tek bir yeşil erik daha yiyemeden, kıymetli defterimin sonuna gelemeden...” Ölene mi zor ölüm yoksa arkasında bakakalana mı? Sizin hiç babanız öldü mü diye sorar 
Cemal Süreya, “Benim bir kere öldü, kör oldum,” diye devam eder.
M. Kemal Sayar, hesap sorar Nermin Yıldırım, “Baba, beni neden sevmedin?” Ve hüzün doludur Şükrü Erbaş’ın tanımı, “Anne gam yükü, baba bir boşluk fotoğrafıydı.” Yitip gitmeden anlayamıyoruz kimi zaman sevdiklerimizin değerini, yitip gitseler bile sevdiklerimiz her zaman sevmiyor bizi. Zordu okumak, bir ölümü anlatıyor sanmıştım, ölümle ölünmediğini her sayfada anladım. “Bizi çocuk olarak hatırlayan son kişi de gittiğinde hâlâ var olduğumuz söylenebilir mi?”
“En azından guguk kuşunun ötüşünü duyacak mıyım?”
Öleceğinizi öğrenseniz, bu dünyaya dair neyi göremeyecek oluşunuz üzerdi en çok sizi? Dokunmadan kitabında okumuştum, “Ölecektim. Öyle yaşlanıp elden ayaktan kesilince değil üstelik, bugün yarın. Belki yeni bir mevsim göremeden, tek bir yeşil erik daha yiyemeden, kıymetli defterimin sonuna gelemeden...” Ölene mi zor ölüm yoksa arkasında bakakalana mı? Sizin hiç babanız öldü mü diye sorar Cemal Süreya, “Benim bir kere öldü, kör oldum,” diye devam eder.Mikail Balcı isimli okura yanıt verildi
Ricky
alıntılarınızdan çok etkilendim açıkcası. pdf bulup okumam istiyorum. :D
Sizce yalnızlık nedir?
Ricky
Ben yalnızlığı klostrofobik soğuk merdivenlerinde yalınayak gezmenin bir tür manevi değeri olarak görüyorum. Harbiden de doğru! Kalabalıktan izole etmiş bir insanın, derunu sıcak sıcağına usu aldırış etmeksizin çıtkırıldım oluşuna intibak etmesi. Her içilen sigara dumanının ağzında, dilinle pelesenk oluşu bir tümce kadar ''Sesimi duyan var mı?'' kadar anlamlı kekremsi bir tat, bir o kadar da anlamsız gelen menfi bir yaradılış. Yalnızlığı anlamdıracak kadar izdüşüm yaratma düşünde, namütenahi gelişen yalnızlığına, bir yalnızlık daha katıyor. -Süregelen devamlılık bir nevi uçucu değerlerinden alınmış- kadar helecan yaratmış dimağında ''artık buraya ait'' değilim tümcesi çıkar ağzından. Kendini bir tür denek ilan eder, ederken de ağzından tekrar usundan çıkan kelime tamamlar, ''bir insanın yaşayacağı tek yer burası, yaşanmasına yaşanır fakat buruk bir tat bırakırcasına tahayyül dudaklarında tekrar tekrar aynı ikilimi kurar -buraya ait değilim- tümcesi ile bağdaştıracak kadar yalnızlığın içine çeker kendini.'' Velhasıl kelam ''yalnızlığı'' biz beceremeyiz, nasıl kurulacağını. Harbiden doğru!
Film
Bollywood filmlerinden önerebileceğiniz var mı?
Ricky
kabhi khushi kabhie gham
devdas
raaz
bhangra
İkinci el kitap
Merve uğur nadir kitap var
İkinci el kitaplarınızı hangi sitelerden alıyorsunuz?
berceste isimli okura yanıt verildi
Ricky
Merve uğur nadir kitap var