Anlamsızlığımıza anlam katma uğraşı verdiğimiz hayatın ince bir kolunu işgal eden bedenim ve zihnimin mührüne okuduğum kitaplarda rastlamaya çalışıp, kendini her defasında yeniden tanıyıp hayret ederek ışığa yürüyen biri.
Tanıdığımda bebeksi sadeliğinin ulaşılmaz hazinesini...Kattı, bana yabancı tüm benliklerimi...Var olan tüm mücevherlerden oluşan bir taç gibi yumuşak saçlarına kaynaşmanın verdiği huzurla teslim olabilirim artık.
Mücadele ediyorum kendime sorduklarımla...Amansız bir düşman gibi kemiriyor içimi...Ama bir yandan da ondan kaçarken sanki bana en doğru yollardan geçmeme neden oluyor eski bir dost gibi...Beni dünden ayıran değiştiren güç o yüreğimi parçalayan güçle aynı... Giderek daha zorlu yollardan daha güvenle geçebilecek kadar güçleniyorum her adımda...
Dinleniyor bana yüklenen ıstıraplar anlık coşku ve mutluluk anlarımda... Sinsi şekilde omuzlarıma yeniden atılıp kendini hatırlatmak için sabırsızlanıyor...Bir anlık dursa keşke hersey ve yalnız kalabilsem huzurluyken... Çok mu şey istiyorum yoksa çok mu büyüdüm ben derin kuyularda yapayalnız saklanırken....