Cem
@Rogojin
Ekşi sözlük/rogojin
Şu anda okuduğu kitaplar
Puan vermedi·187 syf.·
1 saatte okudu
·2024 34. kitabı
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Barış Bıçakçı nihayet okuyabildim. Bu yazarı çok seven bir kaç okur tanıyorum. İletişim'den çıkan kitaplarının harika kapakları var. Bu kitabın kapağı da harika.
Barış Bıçakçı'nın hikâye ağırlıklı yazdığını biliyorum, öyle diye biliyorum. Hikâye okumak istemiyorum aslında. Roman okumak istiyorum. Yazarın son kitabının bir roman olması da iyi oldu.
Kitabı beğendim. Beğenmeden de okuduğum yerler de oldu elbette, sol düşünce, duyarlılıklar, özellikle de son edebiyat toplantısında öğrendiğim , latife tekin'in "işçiler ne yapıyor şu anda" diyerek hüzünlenmesi tarzında garabet antipatik meseleler de bir araya gelince, barış bıçakçı'nın süphan dağı üzerinden methiyeler düzen işçi kişisi, öff bitmedi bi türlü, dedirtti bana. Ancak bu küçük antipatik ögelere rağmen yazarın dilini, anlatım tarzını, kurduğu hikâyeyi, hikâyeyi sürdürüş biçimin, finalini ve genel anlamda her şeyini beğendim diyebilirim. Senelerdir yazan bir yazarın geldiği nokta, kurguda farklılıklar arayışı, bu farklılıkların artık bir manasının olmayışı, hikâye ve romanın sayfalara hapis olmasının getirdiği kanıksama ihtiyacı, kabullenme ihtiyacımız dışında bir şeye de gerek yok sanki. Yeni bir şey yazmadan da, artık her şeye şahit olduğumuz bu zamanlarda her şeye aşinalığımız, bütün bu alışmışlık hissi içerisinde sadece bir hikâye anlatabiliyor olmak, ve bu anlatışın da niteliksiz olmaması yeterli geliyor. Yazarlar bir olay anlatmalı, kurguları olayı, kişileri anlatmak üzere olmalı. Yazarların dünya görüşleri, solla ilgili hassasiyetleri -ayşegül devecioğlu'nun "bedel" ödemiş karakterleri, ya da bu kitapta Ayşe'nin abisinin işkence görmüş olması vb- ön plâna en azından minimum düzeyde çıkartılarak anlatılsa daha iyi olacak, çünkü bu hassasiyetler ister istemez yazarların bir denge kuramaması gibi bir sonuca
Hizmetçi serisi bu kitapla bitmiş oldu. Daha az heyecan, daha fazla klişe ile dolu bir kitap bu, ve bu sebeple daha fazla muamma arayışı ve seriyi bitirme arzusunun artık her şeye baskın çıkmasıyla kitabın önceki iki kitaba kıyasla daha az iyi bir çizgi yakalamasına da sebep oluyor. Yazar bu seri dışında bir çok kitap yazmış, ancak o kitaplar bu kadar ilgi çekmemiş olmalı. İlk iki kitapta karanlık yönleriyle de dikkat çeken baş karakterimiz Millie artık bir anne, ve bu da aile, anne olmak, baba olmak , evlatlarını her şeyden çok sevmek gibi klişelerin zirvesinde dolanan hissiyatları bir araye getiriyor. Kitabın giriş ve gelişme bölümleri nispeten iyi bir ritmle akarken final kısımlarının tamaminda çok fazla gelişme bir arada yaşanıyor. Yazar ayrica serinin ilk iki kitabıyla da bağlantı kuruyor. Belli ki yazar daha fazla uzamasın istemiş. Bence doğru da yapmış. Bu kadarı yeterli.
Hoşçakal Millie demek kalıyor bizlere.
