Cem
@Rogojin
Ekşi sözlük/rogojin
Şu anda okuduğu kitaplar
Aslı Tohumcu ile bu kitabı okuyarak tanışmış oldum.
Memnun değilim diyemem, memnunum; zira özellikle üslûp oluşturmaya çalışan bir yazarın dikkatimi çektiğini söyleyebilirim. Aslı Tohumcu aslında Funda Özsoy Erdoğan'ın bir kitabında gördüğümüz bir konunun aynısını o kitaba kıyasla çok daha rahatsız edici, huzursuz edici, batıcı, zorlayabilen bir içerik ve üslûpla anlatıyor. Bir İETT otobüs şoförünün bilinç akışı ve bazen zihin akışı anlatımlarına otobüse binen yolcuların bazen birbirini takip eden ve çoğu kez takip etmeyen iç seslerinin katılımıyla bir gürültüye, bazen uğultuya dönebildiğini söylemek gerek. Yazar reklâm tabelaları ve mekân adlarının otobüsten göründüğü şekilde akışlarını, üst başlıkları ve bölüm başlıklarıyla beraber kullanarak, fiil betimlemelerini iç ses akışlarının peşi sıra bazen sık sık kullanarak okuru rahatsız edecek bir tarzı kitabın sonuna dek yükselterek kullanıyor. Bu tarzın etkisiz olduğunu söylemek benim açımdan zor. Benim için dikkat çeken bir başka noktanın da örneğin müslüman karakterlerle ilgili klişe bakışın sürdürülmesi olduğunu da söyleyebilirim, ama kitap 2010 yılında basılmış, bu anlamda bu klişenin baskın olması anlaşılabilir geliyor bana. Ayrıca sebebini anlamadığım ama kesinlikle kitabı iyi okumamış olmanın bir sonucu olarak görebileceğimiz bir şey de kitabın içerisinde hrant dink'e eşinin yazdığı yazının ne aradığı sorusu oldu, kürtler, PKK, aleviler soldan bakan bir yazarın kullanacağı ögeler olarak kitaba serpiştirilmiş- müslüman karakterlerin algılanışı da buna dahil- ama kaçırdığım şeylerden biri eşcinseller oldu mesela- çok da iyi olmayan okuma alışkanlığımın- son bir kaç senenin sonucu- gözden kaçırmama sebep olup olmadığını merak ediyorum- hiç bahsedilmemiş. Yazar ayrıca Mardin'de seneler önce yaşanan büyük bir katliam
Claire Keegan'ın bu küçük kitabı edebiyat seven herkes için bir sürpriz; çünkü çok da iyi bir çeviriyle türkçeye kazandırılan bu eser aslında bir çeşit mücevher gibi ışıl ışıl: 80 sayfa bile tutmayan hikâyesinde yaşayan bir karakter yaratabilmek her yazara nasip olmuyor. Ne mutlu bize ki, geçmişi ve geçip giden zaman içerisinde kendi olmak konusunda sese çok da dönüşmeyen bir ısrarı sürdürebilen Furlong karakteri gerçekten de unutulabilecek gibi değil. Magdalene çamaşırhaneleri diye bir gerçeğin olduğunu da anlamamız için yazılmış gibi duran Böyle Küçük Şeyler, Furlong aracılığıyla sese ve eyleme dönüşebilen vicdanlarla ilgili bir örnek bir yandan, bir yandan da edebiyatın güzelliği için karakter yaratabilmenin ne kadar da önemli olduğun gösteren mütevazı bir edebiyat dersi hem de. Ama ne ders! Yazar Keegan çok da güzel türkçeleşmiş eserinde gerçekten küçük bir dere gibi kendince çağlıyor ve ortaya çok güzel çizilmiş insan portreleri çıkıyor. Etkilenmemek zor. Hikâye edebilmek, hikâyeyi sapa yollara götürmeden anlatabilmek, anlatırken de bir insanı karşımızda diriltebilmek kolay olmasa gerek, zira edebiyat böyle olmamış, yarım kalmış nice karakterle dolu. Oysa vicdan sahibi, mazisine takılmış ama sessiz sedasız kişiliğiyle çoktan bir edebiyat karakterine dönüşmüş durumda Furlong. Bana en çok Joyce'un benim için de hayatımın en önemli eserlerinden olan "Ölüler" hikâyesindeki Gabriel'i çağrıştırdığını söyleyebilirim: Furlong ve Gabriel içe kapanık ve lâkin sevilesi karakterleriyle, mazilerini düşünmeden edememeleri ve şu an içerisinde öyle ya da böyle kapana sıkışmışlıklarıyla nasıl da sevilesi insanlar! Ve hem onlar, gerçekler de !
İşte güzel edebiyat böyle bir şey. Faruk Duman'dan kaçıncı kez ödünç alarak söyleyecek olursak; güzel ölebilmemiz için bir yeni vesile,
