Rojda Özer
@Rojdaozer
Ma’tûn hayât
Öyle çok sevdim ki
Bu yalnızlıklar mezbahasında
Hiç kendine çarptığın oldu mu
Birdenbire köşebaşında
Sılam yürüdüğüm yollardadır
Yuvam gurbette
Bıraktım ömrümü en ücra köşelerde
çocuk
Sen benim umudumdun, biliyor musun
Nerden bileceksin her taraf yağmurdan kalma
Aynaların buğusu bile silinmeye teşne
Ama yüzler değişiyor gün seyrelince
Kulağına kiraz takhm rüyamda demin
Seni yaşanmamış bir çocukluk gibi sevdim
Bütün gün beklediğim pencereler kırıldı
Nerden bileceksin, her taraf puştluktan yana
Seni yazdığım defterler de buruştu
Gözlerine boncuk taktım az önce
Ama rüyamda ... Rüyamsa benimdi hala
Bırak bütün okullar sana "teşekkür" vermesin
Vermesin ... Varlığına yokluğuna 'teşekkür ederim!'
kör
Neyi özlediğim belli, nereyi özlediğim meçhul
Issız denizde sarsak bir sandal gibi
Kendi içimde kürekler çektim
Savrulup gitti bütün şehirlerim
Belki de ben yırttım alnımdaki o haritayı
Yalnızlık bana mahsus, ama anladım ki
Yok bir bekleyenim, sevenim
Adı sanı ucu bucağı kendinden menkul
Ey en derin rüyaların uyanma vakti
Göreceksem, önce güneşe alıştır beni...
fesleğen
Yirmidokuz harfe takılıp kalmış ömrüm
Özür diliyor önüne kim çıksa, heceleyerek
Sanki sokağın doldurduğu bir balkonda
Ömrüm fesleğenleri suluyor, sardunyalar küskün
Yazmak arhklardan soyunmak gibi bir şey
Okumak onları giymek sonsuzcasına
Bakıyorum upuzun bir hayat çizgisi avcumda
Ama neyi tutsam, neye baksam ecel
Ey yirmidokuz harfe takılıp kalmış keder
Yüzbin kere ölüm dedim ki ölüm
Kimseler inanmasa bile dedim ya
Çürürmüş fesleğenler çok sulanırsa ...