Bizim gerçek sevgiyle, saygıyla, hislerini anlayarak yaklaştığımız çocuklarımız olsaydı, toplum olarak tüm sorunlarımız zaten kendiliğinden ortadan kalkar, zamanla, böyle siyasi gündemleri ve birbirimizi konuşmak yerine sanatı, edebiyatı, başka icatları konuşur olurduk. Bunu bir türlü yapamıyor olmamız, aile baskısının kısır döngüsünden bir türlü çıkamıyor olmamızdan kaynaklanıyor. Siz çocuklara kurban edilecek varlıklar olarak yaklaşırsanız, onları kurban ettiğiniz değerler ne kadar yüce değerler olurlarsa olsunlar, çocuklar büyüdüklerinde kendilerine reel ya da sembolik diktatörlükler yaratır ve diktatörlerine sizin çocuğa şiddetinizle doğru orantılı bir sevgiyle bağlanırlar, baskıyı ve zulmü normalize ederler, bunları benliklerini ezen durumlar olarak görmezler.