Mehmet ŞirinBaba
@SIRINBABA01
Bazı kişiler sadece konuşma ihtiyaçlarını tatmin etmek için kötülük yaparlar.Konuşmaları,salonlardaki sohbetleri,bekleme odalarındaki gevezelikleri odunu çabuk tüketen sobalara benzer;onlara çok yakacak gerekir ve yakacak malzemeleri de çevrelerindeki insanlardır.
Ne yazık ki sadece siyasi alanda değil istisnasız her alanda(futbol,sınavlar,evlilik vb.) 'kazananlar' eleştiriliyor. Kendi yapamadıklarımızı başkalarının üzerinden okumak yerine(siyasi liderler,hakemler,öğretmenler,eşler vb.) biz nerede hata yapıyoruz diyerek öz eleştiri yapmak bu kadar zor olmamalı. En kolayı başkasını suçlayarak kendi yapamadıklarımızı aklamaya çalışmak, böyle bir bakış açısıyla bir adım ileriye gidilemez. Salt 'karşı tarafı' suçlama psikolojini aşmak için eleştiri kültürünün yerleşmesi çok ama çok önemli! Öz eleştiri kültürünü oluşturamayanlar sürekli suçlu ararlar!
Hayretle,dikkatle izliyorum,dinliyorum ne güzel herkes demokrasi diyor ama kimse kimseye tahammül edemiyor,eleştiri yapılınca saldırıya geçiyor.Tartışma konularına bakıyorum hiçbiri ülkenin gerçek sorunlarına odaklanan kalkınmasına katkı sağlayacak çözüm odaklı tartışmalar değil.
Liderler birbirlerine hakaret ediyor birbirlerini suçluyorlar. Suçlama siyaseti kime ne kazandırır?Ceğizli,cağızlı vaatler rahat rahat veriliyor. Dil, Türban,Kürt sorunu gibi sorunlar konuşuluyor nasıl çözülecek?
Ekonomi sorunu bu konuların neresinde?Eğitim sistemi nasıl olmalı?
Kalıcı ve köklü toprak reformunun yapılması için çalışmalar yapılıyor mu?
Yer altı kaynakları için çalışmalar var mı? Teknolojik gelişmeler takip ediliyor ve bu konu hakkında ne gibi gelişim planları yapılıyor?(bedava internet hariç)
Kendilerini her konuda istisnasız otorite zannedenler sempati duydukları partilerin programlarını okuyorlar mı? Neye göre şu iyi bu değil diyerek karara varıyorlar?
Neden herkes birbirini aşağılıyor,küçümsüyor? Neden herkes cevap veriyor ve soru sormuyor ?
Malta eriği[yeni dünya] paylaşımcılık-çocukluk sosyalizmi!Deneme
Malta eriğini(yeni dünya) en çok tam olgunlaşmamış yemyeşil haliyle severim ekşi ekşi ne de güzeldir tadı. Doğup büyüdüğüm yerde neredeyse her köşe bucakta,her evin bahçesinde görürdünüz güzelim yeni dünya ağaçlarını. Üretim olarak daha büyük bahçeler de vardı tel örgüleri olmayan bahçelerdi bu bahçeler oyunlar oynar yorulunca gölgesinde dinlenirdik. Bekçi köpeği kont agaçları ve bizi koruyan en iyi arkadaşımızdı. Ağaçların yükseklerini kuşlarla birlikte paylaşırdık,göz haklarımızı almak için cıvıl cıvıldık. Kuşlar karınlarını,bizler hazlarımızı ve gözlerimizi doyururduk.Maharetli ve cesur olanlarımız ağaçlara tırmanır en yükseğe çıkmak için gözlerimizi karartırdık hatta kim daha hızlı çıkacak kim daha fazla meyve toplayacak diye yarışlar yapardık. Çocukluk hırslarımız masumdu,komikti,eğlenceliydi. Ağaçtan düşen arkadaşlarımız da oldu hafif ve ağır yaralananlar da vardı üzüldük, korktuk fakat hiç yılmadık. Sanki çocukken yılmanın,geri çekilmenin,susmanın ilerde bizi hiçliğe götürebileceğini biliyormuşcasına yılgınlık göstermedik aksine daha çok dikkat kesildik ve daha çok sorular sorduk bizler cesurduk, büyüklerimiz korkak. Onlar buna tecrübe diyorlardı duyuyorduk, dinliyorduk ,anlamıyorduk,anlamak istemiyorduk,hissedemiyorduk koca dünya önümüzde açılmıştı kimse hayallerinize ket vuramazdı başımız dik,yüzümüz ak gözlerimiz alev alevdi. İnattık.Hiç değişmeyecek sanıyorduk. Birlikteliğimiz çıkarcılık üzerine kurulu değildi birlikte ağlar, birlikte güler,birlikte oynar,birlikte su içerdik. Dışarda kalan olmazdı ayrım yapmazdık dilimiz,dinimiz,ırkımız çocukluktu,arkadaşlıktı,sevgiydi hepimiz birimiz için birimiz hepimiz için ırkındandık. Aman yapma,aman gitme,aman kimseye güvenme diyen ailelerimize inat sokaklarda paylaşmayı, dayanışmayı öğreniyorduk, düşene tekme
