Şuruk

Şuruk
"Carpe diem, quam minimum credula postero."
Her daim öğrenci
Mısır, Alexandria, 29 Temmuz
56 okur puanı
Kasım 2025 tarihinde katıldı
@S_Eos·
·
sabitlendi
Kendine Yabancı
Yağmurla karışır gözümün tuzu, Toprak emer sessizce içimdeki sızı. Her damla düşerken susar gökyüzü, Bir filiz çatlatır karanlık özü. Kalabalık içinde yalnız bir hücreyim, Sesler çoğalır, ben kendimden göçerim. Her yüz bir maske, her söz bir perdeyim, Aynaya bakarım; kimim, seçemem. Duygular buz tutmuş cam kenarında, Mantık donmuş bir kış akşamında. Ruh, bedeninden sığınmış uzağına, Titrek bir nefes asılı boşluğunda. Kâbusum gece değil, gündüz aslında, Yaşarım sessizce her gülüş maskasında. Mürekkep akar, sızar satır arkasında, Yara, kelimeye dönüşür zamanla. Biriktiririm hüznü buruk tebessümle, Sonra rüzgâra salarım usul bir sesle. Duygular konuşamaz dilimle, Kâğıt fısıldar, ruhumun hecesiyle. Ve ben, Kalabalıkların ortasında Kendimden sürgün, Adı konmamış bir yara gibi Sessizliğe
Şiir
Etimoloji Defteri
Mücellit Nedir ?
Kesinlikle
– Zorla güzellik olmaz. Sevgi insanın içindedir. İçinden gelmiyorsa zorla, baskıyla sevgiyi elde edilemez, efendim.
– Siz kadının da bir insan olduğunu, erkekler kadar onların da duygularının bulunduğunu kabul etmiyor musunuz?
Ufak bir kıvılcım, karanlıkta güneştir. Ve güneş, karanlıkta erir. ~Şuruk
Şiir
Kendi payıma ben, dünyayı rüyalarımda keşfetmeye çalıştım. Bu, yeterince cesur olmadığımın bir göstergesi olabilir.