Bu güçlü yapıt hakkında saygı mahiyetinde bir kaç söz etmek istedim, aslında kitap kendini ortaya çıkarken ki motivasyonun kendisiyle, Galeano' nun o keskin anlatımındaki tutku, içtenlikle ortayaseriyor, daha ne söyleyebilirim ki diye düşündündüm saygıyla eğilmekten başka...
"Dünyayı yorumlamak yetmez onu değiştirmek gerekir" Marx ve Engels' in klasik Alman felsefesini aşıp felsefelerini doğrulttukları dönemde bu çıkarsamada bulunuyorlardı Feuerbach üzerine 11 tez de. Yorumlamanın ve anlamanın önemsizliğine vurgu değildi bu söz, eleştirinin materyalist, diyalektik özüne dair bir vurguydu. Galeano' kapitalizmin aldığı Neoliberal halini, bu dönüşümü çok iyi yorumluyor ve anlıyor; ve henüz 20. yy ın sonlarına yaklaşıldığı dönemde, güçlü sezisi, gözlem gücü ile yapıyor. Tüm yapıt boyunca hiç bir cümleyi, paragrafı öylece atlayamıyorsunuz, içinize işliyor, kafanızdan aşağıya dökülen buzlu su etkisi yapıyor anlatılanlar...
Che'nin o özlem duyduğu dünyanın kişiliği olma tutarlılığı ve hisleriyle söylediği gibi: bir komünist dünyanın neresinde olursa olsun bir insanın suratına atılan tokadı hissedendir ifadesindeki gibi; Galeano' da bence olsa olsa bu anlatımının ustalığını bu samimiyetine borçludur... Eğer ki gerçekten hissetmeseydi, kaygılanmasaydı yoğun bir şekilde, tokadı hissetmeseydi, böyle anlatılamazdı, sanmıyorum...
İçtenlikli yorumlayan bakış açısı karanlık bir tablo çizmek değildir, içtenlikli bir gözlem yapabilmek çıkış yolunu aramak anlamına da gelir.
"Müzik
Bir arp büyücüsüydü. Kolombiya kıyılarında onsuz şenlik olmazdı. Şenliğin şenlik olması için, dans eden parmaklarıyla havayı şenlendirip bacakları şahlandıran Mese Figueredo'nun orada bulunması gerekirdi.
Bir gece, ücra bir patikada haydutlar ona