Şükrü çelikkal
@Scofieldgs
Evet, bazen de insan hayatta bazı şeyleri sadece ilk kez yaşadığında neler kaçırdığını fark ediyordu.
Reklam
"Seni seviyorum," dedi.
Ve o an aşkın ne işe yaradığını anladım.
Aşk hayatta kalmana yardım ediyordu.
Anlam aramayı da unutturuyordu. Aramayı bırakıp hayatı yaşıyordun. Aşk önemsediğin kişinin elini tutmak ve şimdiki zamanda yaşamaktı. Geçmiş ve gelecek yalnızca mitti. Geçmiş
ölen şimdiki zamandı ve gelecek hiçbir zaman var olmayacaktı,
çünkü ona ulaştığımızda gelecek zaman şimdiki zamana dönüşecekti. Şimdiki zaman sahip olduğumuz tek şeydi. Sürekli devinen, sürekli değişen bir şeydi şimdiki zaman. Ve hercaiydi. Yakalamanın tek yolu geçip gitmesine izin vermek, onu serbest bırakmaktı.
Ben de bıraktım.
Evrendeki her şeyi bıraktım.
Her şeyi bıraktım, Isobel'in elleri hariç.
Sayfa 252
İnsanın kendine kurduğu tuzak kadar ölümcül bir tuzak yoktur insan en nihayetinde en çok zarar kendinden yani nefsinden görür
Yatağımın tam karşısında bir pencere var duvarlarım bomboş içimden bir resim asmak gelmedi mi hiç? Kimsede beni uyarmadı bunun için işte sonunda sonum geldi kötü bir resim asarım diye resim asmadım duvarıma kötü bir hayat yaşarım korkusuyla hiç yaşamadım ben
Reklam