" Sonra çıkıyorsun dışarı , bakıyorsun güneş hala tepede Bir cigara yakıyorsun ve yıllardır kurduğun cümleyi bilmem kaçıncı kez kuruyorsun :
"Napalım , kısmet değilmiş ..."
( Sabahattin Ali )
Şimdi acının ne olduğu gerçekten biliyordum .Ayağını bir cam parçasıyla kesmek ve eczanede dikiş attırmak değildi bu .Acı , insanın birlikte ölmesi gereken şeydi .Kollarda başta en ufak güç bırakmayan , yastıkta kafayı bir yandan öbür yana çevirme cesaretini bile yok eden şeydi.