Bir uşak kapıyı açtı ve tam da beklediğim gibi kızı bir kuş gibi şakıyarak indi. Sağa sola bakarken nasıl da gururluydu; nasıl da gözlerini kırpıştırıyordu ve sözleri nasıl da ışık saçıyordu-yüce Tanrım! Kendimi kaybettim, ümitsizce kızın gözlerinde kayboldum!
Kitaplar bir işe yaramıyor. İnsanın yanında olacak birine ihtiyacı var. İnsanın yanında biri olmazsa delirir. Kim olduğu önemli değildir, yeter ki biri yanında olsun. Sana bir şey diyeyim mi? İnsan çok uzun süre yalnız kaldı mı hastalanır. Yalnızlıktan hastalanır.
Hastalık ve bilgi arasındaki bu doğru orantıyı da ondan öğrenmiştim. Fakat bunu çok karışık ifade etmişti; çünkü çok okuyordu, çünkü çok çalışıyordu, çünkü çok biliyordu. Bu yüzden, önce aklından rahatsızlandı, sonra öldü.
Ah, yaşama yeniden başlamayı ne kadar isterdim! Hayatın her dakikası, her anı haz vermeli insana, ferahlık, mutluluk vermeli. Evet, kesinlikle böyle olmalı! İnsan bir görev olarak hep bunu gerçekleştirmeye çalışmal; yasasıdır çünkü bu insanın; gizli, ama gerçeklikte var olan bir yasa...