ays
@Supangle
Burası benim krallığım.
226 okur puanı
Ağustos 2020 tarihinde katıldı
Puan vermedi·32 syf.·
604 günde okudu
·Okunma: 15 Mart 2026 18:38
·2026 9. kitabı
Reklam
Sorun şu; ukalalarla züppelerin kışkırttığı kötü bir alışkanlığımız var bizim, mutluluğu aptalca bir şey gibi görüyoruz. Sadece acı entelektüel, sadece kötülük ilginç geliyor bize. Sanatçının ihaneti bu: Kötülüğün sıradan ve acının müthiş sıkıcı olabileceğini bir türlü kabul edememek. Onlarla baş edemiyorsan onlara katıl. Canını yakıyorsa yinele.
Oysa, acıyı yüceltmek sevinci lanetlemektir; şiddeti kucaklamak bütün diğer şeyleri elden kaçırmaktır. Handiyse, hiçbir dayanağımız kalmadı; mutlu bir insanı betimleyemiyoruz
artık, neşenin değerini bilmiyoruz.
Ve üzerinde oturup düşündüğüm bank geliyor aklıma:
Ne olmak istiyorsun? Öğretmen veya doktor?
Doktordan çok öğretmen olmak istemiştim. Hastaları
iyileştirmekten çok, sıhhatli olanlara bir şeyler vermek, daha
güzel bir geleceğin inşaası için ufak bir taş vermek istemiştim.
Bulutlar dağılıyor, kar gelecek.
Eve dön!
Doğduğun eve dön. Dünyada hala ne arıyorsun?
Mesleğim artık beni mutlu etmiyor.
Eve dön!
Savaş sırasındaydı, Tanrı'yı terk etmiştim. Delikanlılık
çağındaki birinden, Tanrı'nın bir dünya savaşına müsaade
etmesini kavramasını beklemek biraz fazlaydı. Hala tabloyu
seyrediyorum.
Tanrı çarmıha gerilmiş, asılı. Ölmüş. Meryem ağlıyor,
Yuhanna onu teselli ediyor. Kapkara gökyüzünü bir şimşek
yarıyor . Ve sağ ön tarafta miğfer ve zırhlı bir savaşçı duruyor,
Romalı Yüzbaşı.
Ve tabloyu öyle seyrederken baba evimi özlüyorum.
Yeniden çocuk olmak istiyorum.
Fırtına çıktığında pencereden bakmak istiyorum.
Bulutlar alçaldığında, gök gürleyip, dolu yağdığında.
Gün karardığında. Ve ilk aşkım düşüyor aklıma. Onu bir
daha görmek istemiyorum.
Eve dön!
Çocuklar bana kocaman, garip ve sabit gözlerle bakıyorlar.
Hayır, bunlar balık değil; bakışlarındaki küçümseme
değil, nefret. Nefretin ardında da, karanlık odalara çökmüş
keder var. Işıktan tasarruf ediyorlar, çünkü ışıkları yok