MnHr
@TakenName
1 okur puanı
Şubat 2025 tarihinde katıldı
Puan vermedi·304 syf.·
2025 10. kitabı
MnHr
Senden sonra senin kitabını okumak, senin altını çizdiklerini daha özenle okuma çok anlamlı🙏🏻
“Yaşadım ve talihin belirlediği rotayı tamamladım. “ kaç kişi ölürken bu sözü söyleyebilecek bir yaşama sahip olabilir
NB isimli okura yanıt verildi
MnHr
En yüce iyi olan erdemi benimseyerek hayata karşı bir duruş sergilemekle birlikte elbette hayatın bize getireceklerini bilemediğimizden dolayı bize getirdikleri her şeye karşın erdemli olma duruşumuzu koruyarak talih ama iyi ama kötü durumlarla bizi karşılaştırsa da yazdığın gibi belirsizliklerle bezelidir hayat ve bunlara kucak açıp geçmişte üzerine çok düşündüğümüz endişeleri kabul ederek yolumuza onları kabul ederek ve aynı endişeyi hissetmeden o ruh ile yaşamalıyız ve erdemli olmayı benimsemiş kişilerle ekip ruhu içinde rotayı yaşamayı sürdürmeliyiz ki biri diğerini rotadan çıkar gibi görürse destek olup rotalarına devam edebilsinler
Bir Kitaba Önce Burun Kıvırıp Sonra SarılmakDuygu ve Düşünce
Matt Haig – 
Hayat İmkânsız
Kitapta 72 yaşında emekli bir matematik öğretmeni var. Hayatta en çok sevdiği iki kişiyi, hem oğlunu hem eşini kaybetmiş. Hayatının artık çok sessiz ve durağan bir dönemindeyken, uzun zaman önce tanıdığı bir arkadaşından kendisine bir ev miras kaldığını öğreniyor.
Bu ev İbiza’da. Hem bu mirası görmek hem de arkadaşının nasıl ve neden öldüğünü anlamak için yola çıkıyor. İbiza’ya gidiyor ve hikâye de orada, o sıcak coğrafyada geçiyor. Ve bu yolculuk hem geçmişle hem de kendiyle hesaplaştığı bir serüvene dönüşüyor.
Kitaba başladığımda, hayatın yavaş, bulanık ve mat tarafıydı okuduklarım. Ama sonra... Duyguların temposu yükseldi, hisler netleşti, renkler doygunlaştı. 
Matt Haig duyguları sıkıştırıp yoğunlaştırmakta ustaymış meğer; bana önce boşluğu tanıttı ki sonra doluluğu hissedebileyim.
Bir not düşmüşüm kendime, dönüp dönüp okuyayım diye:
"Tekrar okursam, suçluluk duygusunu ne kadar güzel anlamlandırdığımı hatırlamam dileğiyle."
Suçluluk, içini yıllarca havalandırmadan tuttuğumuz o eski çekmece gibi... Haig, o çekmeceyi açtırıyor, sonra diyor ki: "Bak, bu sadece senin değil. Bu, hepimizin."
Ve son sayfalar…
Öyle güzel bağladı ki. Mucize sandığımız şeylerin aslında burnumuzun ucunda olduğunu, gözümüzle görüp ruhumuzla kaçırdığımızı Grace'in yazdığı son mektubun üçüncü paragrafında öyle içten, öyle sade anlattı ki…
Diyor ki burada: “Kalıpları kır. Daha güzel bir açıdan bak. Ama unutma, o da bir kalıp olacak, zamanı gelince onu da kır.”
Sonsözde uzun zamandır yazmaya ara verdiğini söylemiş bunu okuyunca tek düşündüğüm şuydu: Bırakma Matt. Devamı gelir bunun. -spoiler sayılmayan spoiler: kitap, yeni başlayacak bir diğer maceraya kapı aralayarak bitiyor-
Haig’in anlatımında sizi şaşırtan şey; cümlelerin karmaşık olmaması değil, basitliğin içindeki
Hayat İmkânsız
Kitapta 72 yaşında emekli bir matematik öğretmeni var. Hayatta en çok sevdiği iki kişiyi, hem oğlunu hem eşini kaybetmiş. Hayatının artık çok sessiz ve durağan bir dönemindeyken, uzun zaman önce tanıdığı bir arkadaşından kendisine bir ev miras kaldığını öğreniyor.
Bu ev İbiza’da. Hem bu mirası görmek hem de arkadaşının nasıl ve neden öldüğünü anlamak için yola çıkıyor. İbiza’ya gidiyor ve hikâye de orada, o sıcak coğrafyada geçiyor. Ve bu yolculuk hem geçmişle hem de kendiyle hesaplaştığı bir serüvene dönüşüyor.
Kitaba başladığımda, hayatın yavaş, bulanık ve mat tarafıydı okuduklarım. Ama sonra... Duyguların temposu yükseldi, hisler netleşti, renkler doygunlaştı. Matt Haig duyguları sıkıştırıp yoğunlaştırmakta ustaymış meğer; bana önce boşluğu tanıttı ki sonra doluluğu hissedebileyim.
Bir not düşmüşüm kendime, dönüp dönüp okuyayım diye:
"Tekrar okursam, suçluluk duygusunu ne kadar güzel anlamlandırdığımı hatırlamam dileğiyle."
Suçluluk, içini yıllarca havalandırmadan tuttuğumuz o eski çekmece gibi... Haig, o çekmeceyi açtırıyor, sonra diyor ki: "Bak, bu sadece senin değil. Bu, hepimizin."
Ve son sayfalar…
Öyle güzel bağladı ki. Mucize sandığımız şeylerin aslında burnumuzun ucunda olduğunu, gözümüzle görüp ruhumuzla kaçırdığımızı Grace'in yazdığı son mektubun üçüncü paragrafında öyle içten, öyle sade anlattı ki…
Diyor ki burada: “Kalıpları kır. Daha güzel bir açıdan bak. Ama unutma, o da bir kalıp olacak, zamanı gelince onu da kır.”
Sonsözde uzun zamandır yazmaya ara verdiğini söylemiş bunu okuyunca tek düşündüğüm şuydu: Bırakma Matt. Devamı gelir bunun. -spoiler sayılmayan spoiler: kitap, yeni başlayacak bir diğer maceraya kapı aralayarak bitiyor-
Haig’in anlatımında sizi şaşırtan şey; cümlelerin karmaşık olmaması değil, basitliğin içindekiMnHr
“Kalıpları kır ve daha güzel bir açıdan bak.”