Mehmet
@TenebrisLux
Kendi iç dünyasını okumayla kuran ve ruhunu kitaplarla yoğuran adam.
Şu anda okuduğu kitaplar
İnsanı en yüksek yere yerleştirmekten, hayvanlardan, bitkilerden, sulardan, dağlardan çok önemli olduğuna, her şeyin insan için yaratılıp insana kulluk etmesi gerektiğine inanırmış gibi yaşamaktan vazgeçelim. Belki o zaman insanın değerini öğrenir hayvanla, bitkiyle, suyla, dağla, taşla birlikte bir anlamı olduğunu, olabileceğini anlar, belki o zaman insana saygı duymasını başarırız.
Reklam
Babamın kıymetli anısına saygıyla.
Mehmet
@TenebrisLux
·Bu yazıyı kaleme almaya karar verdiğimde, aklımda tamamen esere sadık kalarak yazarın perspektifini merkeze alan bir değerlendirme yazısı yazmak vardı. Ancak insanın hayatında yaşadığı bazı büyük kayıplar, ister istemez işin içine kendi duygularını da katmayı neredeyse zorunlu hâle getiriyor; tıpkı babamın kollarım arasında yitip gitmesine tanıklık etmem gibi.
Bir insan babasını ne zaman kaybeder?
Ölüm anında mı, yokluğa alıştığında mı, yoksa bir gün babasının öldüğü yaşa geldiğinde mi? (Bu sene tam olarak bu yaştayım)
Bu soruyu kendime onlarca hatta yüzlerce defa sordum. Cevapların hiçbiri tam manasıyla sorularıma karşılık olmadı. Çünkü bazı kayıplar vardır ki tek bir zamana ait değildir; hayatın tamamına yayılır. Bazı kayıplar vardır ki insanın içinden kocaman bir parça koparır ve oraya bir daha hiçbir şey tam olarak oturmaz. Bazı kayıplar vardır ki yankısı asla dinmez ömür boyu sürer gider. Georgi Gospodinov’un Bahçıvan ve Ölüm adlı kitabı, bana bu gerçekleri bir kez daha hatırlattı.
Georgi Gospodinov’un Bahçıvan ve Ölüm adlı kitabını okurken, metnin sayfalarından çok kendi içimde dolaştığımı fark ettim. Çünkü bu kitap bir babanın ölümüyle ilgili değil yalnızca; bir evladın, babasız kalmayı hayatının merkezine nasıl yerleştirdiğiyle ilgili. Ölüm bir an, yas ise bir ömürdür. Gospodinov bunu biliyor. Maalesef ben de biliyorum.
Dokuz yaşımdan beri babamın mezarına her yıl düzenli olarak gider ve babama o seneki gelişmeleri detaylıca anlatırım. Yaşantımı, kararlarımı, korkularımı, sevinçlerimi bazen de sessizce kırgınlıklarımı. Bu konuşmaların bir cevabı olmadığını bile bile yaparım bunu. Çünkü babalar ölse de, evlatları onlarla konuşmayı bırakmaz. Bahçıvan ve Ölüm de tam olarak bunu söylüyor: Ölüm, ilişkiyi bitirmez; biçimini değiştirir.
Babamın yokluğunu her an en
Reklam