Dünyanın öbür ucuna yürüsem de kasabalar kasaba, şehirler şehir, insanlar insandı. Ve bunca aynılığa rağmen insanlar hep, insanlar daima, insanlar her yerde yalnızdı.
Babam içine kapanık bir insandı, duygularını biz çocuklarına gösteremediği gibi bizim ona gösterdiğimiz duygular karşısında da ne yapacağını bilemezdi.