Beni uzun zamandır bu kadar etkileyen bir şiir kitabı olmadı. Kitaptaki şiirler o kadar derin ve duygu yüklü ki, üzüldüğümde bile gözyaşımı kolay kolay göstermeyen ben bazı dizelerde kendimi gözleri
“ İçinden tramvayların geçmediği heyecanlar kaldı mı hâlâ? Ve şu paslı günlerde ölmeyi emreden küstah da kim?
Yıldızlar asılıyor dünyadan
yüryüzüne yıldızlar.. Yara bantları gibi geçici, beyaz bir şarap gibi akışkan, bir o kadar da pahalı yıldızlar. Vaktin hiç bir şeyi göstermediği yerden ellerimin soğukluğuna ‘Merhaba’ diyen yıldızlar.. Vaktim azalıyor; daralıyorum… “
Bir dəfə haradasa oxumuşdum ki, eybəcər çiçəklər getdikcə artıb-çoxalır. Çünki hər birimiz qəşəng çiçəkləri qırırıq, ona görə də eybəcər çiçəklər sonacan qalıb toxumlayır və tədricən bütün dünya eybəcərləşir. Səbəbkar də çiçəkləri qıranlardır.